2025 *Week 36*

2 dagen geleden kreeg ik een branderig gevoel onder mijn lip. Volgens Compeed moet je zo’n pleister onmiddellijk aanbrengen bij het eerste gevoel. Wat ik ook gedaan heb, zelfs 2 dagen na elkaar. Er moet toch iets mis gelopen zijn want op vrijdag sta ik met een joekel van een koortsblaas op. Het lijkt wel of er een sik gegroeid is tijdens de nacht. Verschrikkelijk want volgende week mag ik naar een feestje. Ik zal nogal mooi staan op de foto’s. Ik probeer vandaag Inotyol uit. Hopelijk doe ik daar niet meer kwaad mee dan goed. Iemand tips?

Alsof dat dat nog niet genoeg is, ben ik onderbroeken vergeten mee te nemen naar de Ardennen. Normaal gezien liggen er altijd in de kast, maar deze keer niet. Gelukkig zijn de populaire winkels dichtbij. Deze keer koop ik er met een stukje kant aan, zo weet ik dat deze speciaal voor de Ardennen zijn.

Zaterdagochtend vertrekken we na het ontbijt richting Ferrières. Er vindt een opendeurdag plaats waar K. gekende mensen wil ontmoeten. Na het nodige praatje stappen we de winkel binnen om de vernieuwde richting te bewonderen. Het enige verschil met het oude is dat er een extra ruimte aan de linkerkant is bijgekomen. Jammer genoeg hebben ze die met heel weinig dingen aangekleed. Voor de rest staan alle spullen en accessoires op dezelfde plaats. Eerlijk gezegd konden ze er meer uit de richting gehaald hebben om het aantrekkelijker te maken. Toch is er een massa volk. K. koopt een T-shirt en een pet van zijn favoriete merk. Naast het evenement is er nog een opendeurdag met buitenkeukens. Dat is goed gezien van de buren. We nemen snel een kijkje en doen ideeën op voor later. Na een uur of twee houden we het voor bekeken en rijden naar een beurs, een uur verder op.

Deze beurs bevindt zich in Mirwart. De toegangsticketten staan op de telefoon van K. De QR-code wordt aan de ingang gescand. We lopen via de oprijlaan naar het kasteel toe. Een mooi prachtig onderhouden gebouw waarin zich ook een restaurant bevindt. Er zijn 80 standhouders aanwezig. Ieder heeft zijn eigen specialiteit die hij wil tentoonstellen. Ik koop een aantal tickets voor een hapje en een drankje. Een doosje pasta kan er altijd in. Het is een hele mooie beurs, maar heel weinig volk terwijl de zon volop aanwezig is. Nadat we alle tenten bezocht hebben, rijden we terug naar ons huisje. Nadat we een boterham ’s avonds gegeten hebben, vertrekken K. en ik naar een uitkijktoren op de jacht. Niet veel later komen er 3 vossen en een reebok op de weide. Het is altijd leuk om naar het wild te kijken. Omdat we tot een uur na zonsondergang mogen blijven kijken, zijn rond 21u30 terug. Zo merk je dat de dagen terug aan het verkorten zijn. Ik bekijk nog een aflevering van mijn serie en ga dan slapen.

Na het ontbijt wil K. een wandeling maken in Saint-Hubert. We rijden met de honden in de koffer naar daar en zoeken een wandeling op Komoot. Voorlopig blijf ik dezelfde criteria instellen: gemakkelijk, tot 6 km en aan het beginpunt terug aankomen. Ik vind een wandeling volledig door het bos. In het begin gaat de wandeling heel vlot, wat er op neerkomt dat het naar een stuk beneden gaat. Op dat moment denk ik nog niet wat we naar beneden lopen, ook terug naar boven moeten.

Op de bergop (lees: afzien) vraag ik mij af wat een gemiddelde of moeilijke wandeling zou zijn? Voorlopig wil ik het nog niet weten. Met grote okselvijvers kom ik terug bij de auto aan. In het naar huis rijden, stoppen we aan de automaat. Ik heb zin in een Panini. K & A willen een Poké Bowl. Omdat ik reuze honger heb, is mijn niet zo’n standaard Panini vlug op. Hij was niet zo lekker ook heel vettig. Hij bestond uit gehakt, burgersaus, gedroogde ajuintjes. Zoiets doet mij denken aan een Bicky Burger. In ieder geval was het voor mij geen keeper…

In de namiddag rijden we naar huis, want morgen is het de eerste schooldag. Ik pik L. op bij oma en opa. Ze ligt met een dekentje in de zetel. Ze voelt zich niet lekker. Ik hoop dat het enkel de vermoeidheid van haar slaapfeestje is. Ik stuur haar vlug naar haar bed, maar ze kan niet slapen. Ze vraagt of we samen een beetje gaan lezen.

Om 22u komt ze al wenend mijn kamer binnen omdat ze nog steeds niet kan slapen. Volgens mij is ze zenuwachtig voor morgen. Ik laat haar bij mij slapen, want K. is op verplaatsing voor zijn werk. Het duurt wel tot 23u tegen dat ze in slaap valt. Om 5u wordt ze wakker met koorts en keelpijn. Ik geef haar een pijnstiller en keelspray. Ze keert daarna terug naar het eigen bed.

Het is zover! De eerste schooldag… Zoals een goed geoliede machine verloopt bij ons de ochtendrush. De meisjes zijn op tijd op en maken hun boekentas klaar. Alles verloopt heel rustig. Zo rustig zelf dat ik de traditionele foto, die ik normaal op de eerste schooldag trek, vergeet. Ik troost mezelf dat het dan een naschoolse foto zal worden. De eerste indrukken na hun eerste dag wil ik niet missen. Maar eerst moet er gewerkt worden. Vandaag werk ik van thuis uit. Er staan 2 online meetings gepland. Eén met een collega en de andere met mijn teamleider. Omdat het de eerste meeting is die na de zomervakantie doorgaat, vraag ik om er een uur te blokkeren in de agenda in plaats het voorziene half uurtje. Met al mijn vragen krijg ik dit gerust vol gebabbeld. Door de vele mails krijg ik vandaag mijn to-dolijstje niet afgewerkt. Na de schooltijd komt L. heel vermoeid thuis. Ze gaat onmiddellijk in de zetel liggen. Ze voelt warm aan en haar keelpijn is verergerd. Een bezoek aan de dokter is nodig. Het verdict: een moeilijk woord, ik hou het op een keelontsteking en 2 dagen thuis. Gelukkig kan ik op oma en opa rekenen, want morgen heb ik een hele dag gesprekken. A. komt een uur later thuis dan vorig jaar. Op 3 dagen in de week heeft ze een achtste lesuur. Omdat ze pas rond half zes thuis is, is het voor ons even wennen. Haar vriendje heeft haar aan de schoolpoort opgepikt. De liefde 💓. Hij blijft eten en daarna neemt hij de trein terug naar huis. Wel met een uur vertraging maar dat vinden zij niet erg.

L. staat samen met mij op omdat ze haar wekker was vergeten afzetten en ze geraakt niet meer in slaap. Ik laat aan oma via een berichtje weten dat ze L. mogen oppikken. A. vertrekt in werktenue naar school, van schoenen tot trui. Ik heb met Linda afgesproken om te carpoolen naar de andere werkplaats. In de voormiddag doe ik het ene gesprek na het andere. Omdat heb ik een dubbele boeking. Omdat 1 van mijn gesprekken door Linda wordt gedaan, kan ik mij online overleg volgen. De andere komt niet opdagen, een geluk met een ongeluk, zeggen ze dan bij ons. Daarna volgt er nog 1 gesprek en we kunnen de werkdag afsluiten. Voor ik A. aan school oppik, stop ik in de winkel voor boodschappen. Ik ben juist op tijd om mij te parkeren op de parking. Ik zie A. naar buiten stappen omdat ze de enige in tenue is. Ik bel haar, ze reageert echter niet op mijn oproep. Volgens de nieuwe wetgeving mogen ze geen telefoons op de school gebruiken. Ik veronderstel dat de gsm het eerst is wat ze zal vastnemen buiten de schoolpoort maar vandaag dus niet. Ze is bijna aan het station tegen dat ik haar kan oppikken omdat ik moet aanschuiven in het naar buiten rijden van de parking (die eigenlijk enkel voor personeel is volgens A.) Ja, hoe kan ik dat weten? De slagboom stond open en er staat nergens een bordje. A. wordt aan het station afgezet om haar fiets op te pikken.

Voor we naar oma en opa vertrekken vouw ik de donkere was op. De witte was wordt op een wasrek gehangen. Er staan te veel prints op de shirts om ze in de droogkast te steken. Vandaag mogen we terug onze voetjes onder tafel steken, want jawel, het restaurant van oma en opa is weer open! Joepie de poepie. Alvast een dag minder dat ik aan een menu moet denken. Voor wie geen inspiratie heeft, het zijn balletjes in tomatensaus met frietjes geworden. Een neef rijdt achter een extra doosje balletjes omdat ze denken dat ze niet genoeg gaan hebben wegens teveel tomatensaus en te weinig balletjes. Vandaag is het een speciale dag, want de jarige mocht kiezen en dat is oma. De poll vertelde ons dat er 3 gasten zin hadden in ijstaart en 4 in gewone taart. Omdat het aantal zo dicht tegen elkaar lag, heeft oma voor beide gezorgd. Iedereen kon zijn keuze opeten.

Omdat ik op woensdagochtend een halve dag op het kantoor, heb ik L. gisterenavond mee naar huis gebracht. Ze kan wel een voormiddag alleen zijn. Ik vertrek voor de drukte zich vormt. Het is vandaag een halve dag school voor de studenten. Mijn telefoon gaat juist op het moment dat ik op onze oprit rijd. A. belt dat ze haar trein gemist heeft. Slecht timemanagement van haar want ze wilde eerst langs het secretariaat gaan. Geen goed idee als je slechts 10 minuten de tijd hebt tussen de school en je trein. Ik stel voor dat ze naar de stad gaat, iets te eten afhaalt en haar benodigdheden koopt voor school. Een uur later dan voorzien komt ze aan met een gezicht tot op de grond. Ze vond het niet leuk dat ze een uur moest wachten. Uit protest is ze niet om haar materiaal gegaan. Haar uitleg: ze had geen tijd. Tieners! In de namiddag werk ik mijn agendapunten af die ik gepland heb voor vandaag. Vandaag kies ik om de noedels van Hello Fresh klaar te maken. Ik hoop dat L. iets kan eten omdat het zacht van structuur is. Spijtig genoeg lukt het haar niet. Ik maak een kom soep, misschien lukt dit morgen of straks. L. vraagt om bij haar te liggen in de zetel en samen naar The Rookie te kijken. Tijdens de ziekelijke momenten heeft ze haar mama nog nodig. Ik laat de was dan maar in de wasmand liggen. Dit doe ik wel op een andere dag.

Vandaag is mijn laatste werkdag van deze week. Hij begint ’s morgens met een online overleg. Er worden plannen gemaakt voor het hele najaar. Het zal een drukte van jewelste worden maar dat heb ik graag. Mijn collega en ik worden van alle kanten gevraagd om te ondersteunen, alsof het zonder ons niet zou lukken. Mijn teamleider lijkt geruster dat alles wel zal goedkomen op die manier. Voor mijn dag erop zit, krijg en doe ik verschillende telefoongesprekken. Op de valreep krijg ik mijn planning voor vandaag klaar. L. is nog steeds ziek, het lijkt zelfs erger geworden. Ik ga opnieuw met haar naar de dokter. Ze moet stoppen met antibiotica en oordruppels op de kleine wondjes in haar mond doen. Ik vraag wel 3x aan de dokter of het effectief oordruppels zijn die ik moet gebruiken want ik had er nog nooit van gehoord. De apotheek zei dat dit heel snel zal werken. Ik zal het maar geloven zeker. Het kind weent van de pijn. Ik voel mij zo machteloos dat ik haar pijn niet kan wegnemen. Ze moet veel rusten en slapen want het grootste deel komt door vermoeidheid. Als je enkel van de keuken naar de zetel stapt, hoe kan je dan nog extra slapen? We blijven samen in de zetel hangen nadat ik aardappels klaar gemaakt heb. Ze plet ze, in de hoop dat ze op die manier ze kan opeten. Het lukt maar met veel pijn. Ik geef haar een yoghurt op kamertemperatuur zoals voorgeschreven door de dokter. Ik hoop dat het snel betert!

Hopelijk hebben jullie een betere week gehad?