2025 *Week 37*

Als je 3 keer in een week bij de dokter bent, dan is het officieel, de ziekenboeg in ten huize C. is geopend.

Deze ochtend komt A. mijn slaapkamer binnen om te zeggen dat ze zich niet goed voelt. Ik stuur haar terug naar haar bed en laat de school weten dat ze vandaag afwezig zal zijn. Tijdens de dag blijft ze in de zetel hangen en zit ze niet op een scherm. Daaraan weet ik dat ze echt ziek is ☺️. Behalve voor mijn zieke meisjes zorgen schiet er niet veel tijd over om me-time te hebben. Ik moet er wel even tussen uit om de broek voor K. te ruilen. Die was immers veel te groot. Met zijn gezonde levensstijl is zijn buikje verdwenen. Hierdoor heeft hij in zijn broek een maat kleiner. In de winkel twijfel ik ineens van de keuze dat ik gemaakt heb. Ik kies een model die meer aansluit: een slimfit. Dan twijfel ik terug over de maat. De mevrouw in de winkel stelt voor om twee maten mee te nemen en diegene die niet goed mag ik terugbrengen. Zo ben ik zeker dat er (hopelijk) toch één van de twee zal passen.

L. houdt ervan om bij haar in de zetel te zitten, liggen, hangen. Noem het zoals je wil. Eigenlijk luieren maar goed, je doet toch alles om je kind zich beter te voelen. Ze heeft nog veel pijn, maar het slikken begint een klein beetje gemakkelijker te gaan. ’s Avonds moeten we naar een eetfestijn. Ik denk dat het jaren geleden is dat we nog naar zoiets geweest zijn. Het ideale moment om mij nog eens op te kleden. Wat eigenlijk niet nodig is want het is in zaal van de gemeente. Gevuld met lange rijen tafels en een massa volk waar ik bijna niemand ken. Maar om mezelf een beetje op te peppen na deze zware week, doe ik moeite. Het eten is lekker. Ik voel me goed in het gezelschap en wil nog niet direct naar huis. K. en ik hebben voor varkensgebraad gekozen. Hij neemt er geen frietjes bij, ik wel hoor. De meisjes zijn niet mee door de welgekende reden, daarom haal ik 2 kindermenu’s af. Ik krijg 3 doosjes gevuld met balletjes in tomatensaus, groenten en voorgebakken frieten. Ik zwier dat morgen wel in de airfryer. Vandaag heb ik voor L. rode kool voorzien. A. wilde graag een boterham eten. De meisjes zijn nog wakker bij thuiskomst. Nadat ze hun medicijnen hebben ingenomen, gaan ze naar bed. Hopend op een goede nachtrust. K. is klaarwakker om 2u30 en ik ook 🤦‍♀️. Ik ben benieuwd of ik dat ook nog zal voelen als we 2 aparte matrassen hebben.

Tegen de ochtend valt hij in slaap als hij bijna moet opstaan, hij heeft het geweten: groggy. Gelukkig kan ik langer slapen omdat het zaterdag is. Voor mij is het geen werkdag vandaag. Ik ruim de keuken op. Het lijkt wel of er een bom was ontploft. Eens je begint op te ruimen, de vaatwasser leeg maakt en terug vult, scheelt het soms dag en nacht. Terwijl we koffie aan het drinken zijn, komt een vriend langs, K. is juist thuis om materiaal te komen halen of ze hebben afgesproken, dat kan ook. In ieder geval zet K. voor die vriend iets in elkaar. Daarna vouw ik de was op en begin ik aan de strijk. Drie uur later ben ik pas klaar en ik die dacht dat ik maar een klein beetje strijk had. In elke wasmand die ik vastpakte, ligt er onderaan een verstopt stapeltje strijk. Normaal gezien doe ik alle kledij, die moet gestreken worden, in 1 wasmand. Morgen mogen we naar een verjaardagsfeest gaan. Mijn nieuwe broeken moeten verkort worden. Dat is altijd handig als mijn strijkplank open staat.

K. is terug vroeg wakker! Help, zijn biologische klok is niet te doen. Ik hoop dat ze vlug op winteruur springt. Ik ben knorrig omdat ik in een leeg bed wakker word. K. staat op vertrekken met zijn koersfiets en moet eraan geloven. Hij springt vlug op de fiets en laat mij achter met mijn ambetant humeur. Ik probeer me te herpakken en pers een fruitsapje voor mij. Koffie en een pannenkoek neem ik als ontbijt. Een uur later begin ik me klaar te maken voor het feest. Ik begin ruim op tijd omdat ik mijn haar in model wil krijgen alsook mijn nagels een likje nagellak wil geven. En toch moet ik me haasten. Mijn nagels zien er niet uit zoals ik wil. Ik denk er aan om alles er weer af te halen, maar daarvoor heb ik geen tijd. We pikken oma en opa op iets na 11u om zeker op tijd voor de special act van 12u. De zonnestralen zijn van de partij en de receptie gaat buiten door. We zoeken een gezellig plaatsje in de schaduw. Na 2u begin ik ernaar uit te kijken om aan tafel te kunnen gaan.

Om 15u krijgen we eindelijk iets om te eten. Het was de moeite waard om te wachten, want het is superlekker. Nog voor het dessertbuffet barst het verjaardagsfeestje los. De dansvloer wordt gevuld met alle vrienden van het verjaardagskoppel. Hun openingsdans is niet nodig om het feestje op gang te brengen. Ik dacht dat we om 17u wel thuis zouden geweest zijn, toch heb ik onze achterdeur pas geopend om 21u30. Een verjaardagsfeest van een 80 jarige zal er rustig aan toe gaan. Awel, ik kan je zeggen, ik heb me serieus vergist. Ze zijn niet van de dansvloer afgegaan en ik moet me heel fel inhouden want morgen moet ik werken. Zonder een douche kan ik niet naar mijn bed. Het is touchdown en go.

’s Morgens wacht ik in spanning af of mijn collega aanwezig is in de online meeting. Ze stuurde me dit weekend een berichtje dat ze zich niet goed voelde. Mijn vreugde kan niet op als ik haar op mijn scherm zie verschijnen. Begrijp me niet verkeerd, ziek is ziek. Alleen staan er veel gesprekken op onze agenda deze week en dan zou ik wel een vervanging moeten zoeken. Gelukkig is het niet nodig, want ze is er! Een straffe madame, die collega van mij 🤩. Ondanks dat er reeds veel geregeld is, hebben we nog veel af te spreken. Een drukke week voor de boeg.

Vandaag is de vrolijke bende aanwezig op kantoor. We doen af en toe een babbeltje. ’s Middags eten we samen. Zalig om terug bij elkaar te zijn. Het voelt zoals vroeger, voor Irene naar een ander team gegaan is. De dag begint met een mini vergadering want na een kwartier zegt een collega dat ze naar een andere vergadering moet 🤦‍♀️. Ik kan het mij niet laten om te zeggen dat ze de volgende keer moet vragen om onze vergadering op een ander moment te leggen. Het maakt meestal voor ons niet uit op welk tijdstip van de dag het doorgaat. Maar ik vind het niet collegiaal op deze manier. Wij houden de tijd immers vrij. Is dit bot om te zeggen? Daarna volgen de hele voormiddag gesprekken en in de namiddag kan ik administratie doen. ’s Avonds rijdt A. met mij mee. Ik ben haar deze keer niet moeten gaan zoeken, want we hebben aan het kantoor afgesproken. Ik pik L. thuis op. Ze is al mooi klaar met haar huiswerk. Dit schooljaar is ze heel goed gestart en heel gedisciplineerd. Thuiskomen, boekentas leeg maken en aan haar huiswerk beginnen. Ik merk dat ze begint te veranderen. Voor het middelbaar (volgend jaar) ben ik reuze benieuwd omdat ze een andere persoon wordt, een beetje meer volwassen. Vandaag is het oma en opa dag. Het is wortelpuree met hamburgers. Heerlijk.

Op woensdag werk ik van thuis uit. Ik hoor auto’s op en af rijden. Bij het naar buiten kijken, merk ik een ambulance, politiewagen en brandweer in onze smalle straat op. Er is een bromfietser gevallen op een oliespoor van een tractor. Het spoor loopt tot in een andere straat waar er ook iemand op de grond ligt. Gelukkig is het tegen de middag, wanneer de meisjes van school komen met hun fiets, allemaal opgeruimd.

In de voormiddag ontvang ik in een mail van de provinciaal manager. De veranderingen komen een klein beetje dichterbij. Veel wijzer uit zijn mail ben ik niet geworden. Er staat een meeting gepland op donderdag met meer uitleg. Ondertussen dwalen mijn gedachten van hier naar daar. Hoe zouden ze dat zien? Hoe gaan ze dat doen?… Ik ben in ieder geval blij dat mijn vestiging als hoofdlocatie ertussen staat. Toch moeten we 3 keuzes geven waar we willen werken. Na overleg met Linda merk ik dat we toch verschillen van mening. Het is de eerste keer dat ik besef dat er toch een mogelijkheid zou kunnen bestaan dat we niet meer in hetzelfde team zitten. HELP! Ik zie dit niet zitten… Met deze blok aan mijn been, heb ik geen zin om te koken. Gelukkig stelt L. voor om vandaag frietjes van de frituur te bestellen in plaats van vrijdag. Is dat geen goed idee? Alles is mooi afgeruimd tegen dat K. thuis komt. Op deze manier komt hij niet in de verleiding. Alhoewel, ik denk dat er momenteel hem niets van gedachten kan veranderen. Goed bezig 💪.

Vandaag ben ik de tweede die het huis verlaat. Ik heb vroeg met de collega’s aan het kantoor afgesproken om te carpoolen naar een andere vestiging. Met ons babbelen over de mail van gisteren sla ik de verkeerde straat in en kom ik in de file terecht. Ik doe mijn best om op tijd te zijn. Hopelijk krijg ik achteraf de boete niet gepresenteerd. Linda zal het in haar agenda moeten opschrijven dat ik gereden heb, omdat ze de reservering op haar naam heeft gemaakt. Het is dus aankomen en direct beginnen met de gesprekken, eerst wel nog de problemen met het internet oplossen. Hierdoor heb ik zelfs geen tijd meer om een tas koffie te halen of water. Dat bekoop ik me later op de dag. ’s Middags blijven we in het lokaal zitten en eten alle collega’s van ons team samen. Er is maar één onderwerp, inderdaad, de mail van de provinciaal manager. Daarna volgt een jobdate met 3 werkgevers. We willen op tijd terug op het kantoor zijn voor de online meeting. Doordat een werkgever ergens anders stond in plaats van het adres in de mail, begint hij later. Dit brengt natuurlijk onze planning in de war. Nadat we het lokaal in de originele staat terug geplaatst hebben, vertrekken Linda en ik. Onderweg moeten we via de telefoon meevolgen, want we geraken niet op tijd terug. Ik zet Linda aan haar huis af en rijd door naar het kantoor om de poolwagen af te zetten. Aan mijn bureau luister ik verder via de computer. Pijnlijke ogen voel ik wanneer ik mijn ogen sluit. Madame Migraine is gearriveerd. Mijn eigen fout, want ik heb niet gedronken deze voormiddag, teveel gepland op mijn dag, mij moeten haasten om terug te geraken aan het kantoor om uiteindelijk toch te laat te zijn en na de meeting nog steeds geen geruststelling gekregen dat alles in orde zal komen. A. rijdt uiteindelijk niet met me mee naar huis, terwijl ik voor haar naar het kantoor kwam. Ik ben voor haar thuis, neem een dafalgan en kruip in mijn bed in een donkere kamer. 2u later sta ik op om iets te eten. K. is naar de winkel omdat er niets van eten voor hem in huis is. Veel doe ik niet meer behalve in de zetel liggen en dafalgan nemen. K. laat voor ons een bad lopen. De dafalgan begint te werken en kruip direct in mijn bed. Ik kan pas de slaap vatten nadat A. twee keer mijn kamer binnen komt. De eerste keer om een knuffel te geven en slaapwel te zeggen en daarna met de mededeling dat ze morgen later mag starten op school. Tijdens de nacht word ik wakker en voel dat de migraine niet volledig weg is. Voor alle zekerheid pak ik opnieuw een dafalgan want ik heb geen zin om morgen een hele dag terug met hoofdpijn rond te lopen. Het duurt even voor het werkt maar kan toch terug de slaap vatten.

Is er bij jullie al iets in de straat gebeurd?