Reisblog Egypte

Het is zondagochtend. We vertrekken midden in de nacht richting de luchthaven want we gaan voor een week naar Egypte met de familie. Eigenlijk gaan er enkel meisjes/vrouwen mee en opa als chaperon. We rijden apart want mijn schoonzus pikt na oma en opa nog iemand van de familie op. K. zet ons af bij de Kiss and Ride, nu Drop Off genoemd. Voor mij blijft het Kiss and Ride, ik vind dit beter klinken. Drop off lijkt als een schop onder je gat en buiten. We nemen afscheid en ik stap met de meisjes en 2 koffers richting de vertrekhal. Aan gate 12 moeten we inchecken volgens het grote bord en daar vind ik de rest van de familie. Oma loopt rond met een pleister op haar voorhoofd. Ze heeft kennis gemaakt met de hoek van de koffer 😱. Normaal moet het genaaid worden maar om naar spoed te gaan, is er geen tijd en de dokter is nog niet open.

Ik mag nog 2 stuks bij opa in de valies steken, zo heb ik geen overgewicht. Bagage inchecken gaat vlot. Wij waren al online ingecheckt maar krijgen toch nog een papieren boardingskaart. Opa voelt zich opeens niet goed. Wat een vertrek! Ik zoek een karretje om opa te laten bekomen. Zo rijden we vlot door de controle. Ik denk dat het een beetje door de stress komt. Midden van de nacht ontvang ik een sms dat ze vroeger vertrekken dan afgesproken. Ze haalden opa en oma uit hun bed. Paniek alom. Uiteindelijk kunnen we niet vroeger opstappen en de vertrektijd blijft hetzelfde. We hebben zelfs nog tijd voor een koffie en koek.

Door 4 rijen gescheiden van elkaar stijgen we op voor een 4,5u durende reis. Ik kijk naar gedownloade afleveringen van The Resident op Netflix. Tussentijds een dutje doet deugd. Na 4u begint het te kriebelen bij L. Voor haar mogen we er al zijn. Gelukkig duurt het niet lang meer voor de wielen de grond raken in Hurghada. Diegene die naar Marsa alam vliegen moeten blijven zitten, wij mogen wel uitstappen, er staat reeds een bus op ons te wachten. De zalige hitte voelen we bij het buitenstappen. De visum wordt in de luchthaven gekocht en het papiertje dat ik er bij krijg, moet ingevuld worden. Ik schrijf de naam van het hotel Sinbad Club op maar eigenlijk is het Sindbad Club met een d tussen. Zou iemand dat papiertje lezen? Na tien minuten rijden, komen we aan in ons hotel. Terug papieren invullen om in te checken en we krijgen allemaal een blauw bandje dat we nu lid zijn van de all inclusieve service.

Het is 2u verschil met België. We worden doorverwezen naar het restaurant Bontanic. Een gezellige grote beachbar/restaurant met witte zetels en een strooien dak. Het uitzicht met palmbomen is prachtig. Het resort lijkt klein maar dat is het niet en dat merken we na een wandeling door het park. We komen een clinic tegen en beslissen om oma haar wonde te laten verzorgen. Er is een Spa, gym met 3 loopbanden, 2 fietsen moonwalker en verschillende toestellen om gewichten te heffen. Voor ik het weet is het tijd voor het avondeten maar eerst aperitief. Na jaarlijkse gewoonte willen de lokale cocktails uittesten. Ik vind hem niet lekker, de glazen smaken naar chemisch product precies ontsmettingsmiddel. Ik probeer een frisdrank en die heeft dezelfde smaak. Echt vies. Gelukkig compenseert de grote keuze aan eten het teleurstellende gevoel. Het is heel druk in het restaurant Gusto waardoor we bijna niets kunnen zeggen tegen elkaar. Ik ben blij dat we vlug van tafel gaan. We maken nog een wandeling en zo komen we de minidisco, de hameroom, the secret garden wat eigenlijk een grote speeltuin is voor de kinderen, de tennisbanen tegen. Er is een relax zwembad waar er weinig lawaai mag zijn, 3 zwembaden waar meerdere glijbanen in komen. Een kinderbad met glijbaden en een golfslagbad.

Buiten het hotel is er een lange boulevard met vele winkels. Rond het hotel is hij prachtig maar eens je verder gaat, merk je dat de voetpaden niet goed afgewerkt zijn. Halfweg keren we terug. Het is een lange dag geweest, we drinken nog iets en gaan dan slapen. Normaal slaapt L. bij oma en opa op de kamer maar omdat het nogal druk geweest is, vragen we om een bedje op onze kamer bij te zetten. Al bij al is het een goede nacht geweest behalve dat er een alarm om de zoveel minuten afgaat van een kamer op de gang. Met 5 op een kamer is het niet evident om ons klaar te maken maar het lukt. We ontmoeten oma en opa de volgende ochtend aan het restaurant waar het ontbijt geserveerd wordt. Na een drukke avond willen we buiten ontbijten om minder lawaai te hebben en het werkt. Terug een enorme keuze aan broden, eieren, gebakjes. Het is even aanschuiven voor een ei en ver stappen voor een koffie maar dat is onze eigen keuze om buiten te zitten. Na het ontbijt zoeken we een plaats aan een zwembad. Voor ons maakt het niet uit aan welk zwembad als we maar samen liggen. Niet evident met zeven maar het lukt de meneer om verschillende zetels te vinden. Enkele worden verplaatst en we zitten met ons groepje samen, een deel in de zon en een aantal in de schaduw, voor elk wat wils. L. kan niet wachten om het water in te gaan. Het is lekker fris maar eens je er een tijdje inzit is het aangenaam. Na een halfuur aquagym doet het zelf deugd. Nog even opdrogen want na 1,5u is het tijd om te gaan lunchen. Ieder kiest wat hij/zij zin in heeft. Sommige gaan meerdere keren. Ik hou het op oriental patatos met kip, als afsluiter druiven. Gelijk wat ik bestel, ik krijg terug de chemische smaak in mijn mond. Ik laat mijn drank hierom staan. Ik leg mij terug op mijn zonnebed om uit te rusten. Ik voel dat het nodig is. Gelukkig is de sfeer zalig, niets moet alles mag. De namiddag vliegt voorbij daarna is het tijd om ons klaar te maken voor het avondeten. Ik stuur de meisjes naar de kamer want met 5 personen duurt het even. Na het eten maken we geen wandeling want oma heeft last van haar knie. We maken het gezellig in de lobby met een cocktail. Naar jaarlijkse traditie wordt er een foto genomen. Spijtig genoeg zijn ze niet te drinken. Weinig smaak. Zat gaan we hier niet worden.

De volgende dagen zijn grotendeels hetzelfde. Ontbijten, zonnebed liggen, aquagym, lunchen, zonnebed liggen, douchen en avondeten. Op een avond gaan we nog eens wandelen op de boulevard. L. wordt direct aangesproken en een ketting in haar handen geduwd om te kopen. Ze is van slag en vindt het niet leuk. Ze wilt terug. Ze vindt het erg dat er kleine kinderen ingeschakeld worden om iets te verkopen. Ik loop dicht bij haar om een veilig gevoel te geven maar ik merk dat ze de rest van de wandeling niet meer op haar gemak loopt. Na een tijdje kregen we terug zonder iets te kopen. Iets houdt me tegen om in de winkels te gaan. De verkopers zijn te opdringerig. Je kan niet in een winkel gaan om enkel rond te kijken. Ik begrijp dat ze willen verkopen maar ben ervan overtuigd dat ze meer zullen verkopen, mochten ze zo opdringerig niet zijn. Je ziet geen enkele vrouw op straat of in de winkels. Het label van namaak blijft in mijn gedachten hangen. Niet dat ik altijd merken koop maar soms zie je het wel aan het materiaal. Namaak importeren mag dan ook al niet.

Oma en ik gaan nog eens langs de clinc om haar wonde te bekijken. Het ziet er mooi uit. De verpleger laat de kleine pleisters hangen en plakt er een grote over. Hij duwt heel hard op de wonde en ik zeg dat het niet nodig is. Hij zegt met een luide stem dat het zijn job is. Hij wil mij laten verstaan dat hij weet wat het doet. Hij zegt tegen oma dat ik goed hart heb want dat ik opkom voor haar.

’s Morgens na het ontbijt gaan A., haar meter en oma naar de fitness. De rest van de groep installeert zich op de zonnebedden aan het zwembad. Ik ga wel eens langs in de gym om een foto te nemen. Oma was al klaar met haar oefeningen. Ik ben dus te laat om een foto te trekken van hun drie. Vandaag is het een dag zonder aquagym. We gaan deze namiddag naar de stepaerobic, maken we onszelf wijs. De goesting is ver te zoeken in de namiddag als het zover is. Ik lees verder in mijn e-reader.

Na het avondeten spelen we sequence. Het is ongelofelijk hoe slechte kaarten we krijgen. Het eindigt met 5-0. Opa en ik zijn de grote verliezers. De winnaars zijn blij en krijgen een grote ouzo als beloning. Een lokale drank.

Vandaag is het Halloween. L. kan niet wachten om haar kledij aan te trekken en zaagt een hele dag hiervoor. Eerst nemen we een ontbijt en gaan dan op verkenning. We willen naar de zee. Uiteindelijk is het niet ver stappen, gewoon het straat oversteken en een golfkarretjes staat klaar om je weg te voeren. Dat is ideaal voor oma met haar zere knie. Wij stappen tot aan de zee. We mogen niet voorbij het groene gras. Een strandwandeling ziet er jammer genoeg niet in. Er is een steiger, hiermee komen we op een ander gedeelte waar je kan zonnebaden en van daarop in de zee springen. Hier willen we morgen naartoe komen. We kijken uit naar de aquagym en in de namiddag doen we mee met de step. Nu weet ik terug waarom ik dat zo graag doe. Na de step is het eindelijk tijd om de verkleedkleding aan te trekken alvast voor L. Want ik doen enkel zwart en wit aan met bijpassende oorbellen. Na het eten spelen we terug Sequence. Opa en ik kunnen een paar spelletjes winnen maar staan nog veel achter maar goed, we zijn al blij met een partijtje. Het restaurant is volledig in thema van Halloween. De obers dragen een masker. Er staat vooral seafood op het menu. Super lekker, eerst neem ik een vissoep daarna gerookte zalm met een fris slaatje en dillesaus. Als hoofdgerecht wil ik gamba’s met frietjes en als dessert verse mango.

Vandaag is oma VIP want ze wordt met het golfkarretje tot aan het strand gevoerd. We zoeken afkoeling in de Rode zee. Zalig, de meisjes gaan direct op zoek naar visjes. Er zijn doorzichtige, gestreepte, zowel kleine als iets grotere vissen. A. vindt een mooie, grote, blauwe vis en beslist om hem direct te tekenen als ze uit het water komt. L. speelt voor zandengel ipv sneeuwengel 🤦🏼‍♀️. In de namiddag gaan we terug naar het zwembad want oma en opa willen in de schaduw liggen en wij willen graag terug deelnemen aan de step. Het is een zwaardere sessie dan gisteren. Er wordt vooral gefocust op de armen en buikspieren. Ik vrees dat ik morgen moeilijker uit mijn bed zal geraken. Vanavond verandert het uur. Middernacht wordt 23u. Het is nu 1u verschil met België. Regelmatig wordt er contact gehouden met het thuisfront. Ik trek regelmatig foto’s van het zonnige uitzicht en krijg dan van die druilige, donkere foto’s terug.

Op zaterdag gaan we op zoek naar een paar souvenirs. L. ziet het niet zitten en blijft met oma in het resort. Ik wil een doos Pringels kopen voor op de vlieger. Ik neem ook nog een pakje Bubblegum mee. L. is er zot van. Mijn schoonzus en P. kopen ook een paar spullen, op die manier proberen we een ‘Good Price’ te krijgen. Ik ben blij dat opa nog mee is want echt veilig voel ik mij niet. We moeten gelukkig niet ver lopen om de geschenkjes te vinden. We keren tevreden terug naar het hotel. L. is moe na een namiddag in glijbanen en wilt alvast een beetje rusten op de kamer. We vragen nog iets om te drinken maar uit flessen want dat is de tip volgens de barmanager nadat ik enkele keren geklaagd heb van de slechte smaak. De laatste foto’s worden getrokken om toch onze jaarlijkse traditie niet te doorbreken.

Zondag’s staan we extra vroeg op om alles uit onze laatste uren te halen. Na ontbijt gaan we een paar uren nog op het zonnebed liggen. L. kan niet wachten tot de glijbanen open zijn en dan zien we haar niet meer tot ik haar uit de glijbanen ga halen. Aangezien we tot de middag op de kamer mogen blijven, kunnen we ons allemaal nog opfrissen. Daarna gaan we met z’n allen eten in het restaurant Botanic. We sluiten af waar we begonnen zijn.

Rond 13u staat de bus klaar aan het hotel. We moeten nog 20 minuten wachten en dan pas komt er een andere bus aangereden waar we wel mogen opstappen. Het is niet ver tot aan de luchthaven. Ik denk dat we 5x ons paspoort hebben moeten laten zien maar uiteindelijk zijn we vlot door de controle geraakt. Bij A. halen ze haar rugzak uit de scanner. In haar pennenzak zit haar passer. Ik probeer nog uit te leggen dat ze dit gebruikt voor school maar hij maakt hem toch kapot en wilt hem dan terug geven. Ik zeg dat hij hem mag weggooien. We hebben nog tijd voor we op de vlieger moeten stappen en lopen nogmaals in de winkels. A. en L. kiezen een armbandje als herinnering. De tijd van boarding nadert maar toch mogen we niet aan boord. Bij het aan boord gaan, horen we via de speakers dat we zo vlug mogelijk moeten gaan zitten want we hebben nu goedkeuring gekregen om te vertrekken. Als we deze tijd missen, weet de piloot niet wanneer we kunnen vertrekken. Ik vind dat iedereen zich als een slak beweegt en krijg een stressgevoel. Uiteindelijk kunnen we vertrekken. Het is een rustige vlucht maar heel warm. Ik ben blij dat ik mijn short en t-shirt aan heb. In het laatste half uur kleed ik mij om in het kleine toilet. Er is een hevige mist opgekomen daarom beslist de piloot om een automatische landing te maken. Alle apparaten moeten volledig uitgeschakeld worden. K. staat ons op te wachten. Het is een blij weerzien. L. is moe en valt in slaap tijdens de autorit naar huis. De bagage wordt in de wasplaats gedropt en ik leg overal een extra donsdeken op om een goede nacht te hebben.

Slaapwel!

Vind je deze een leuke blog maar heb je geen zin om een reactie achter te laten. Klik dan hieronder op het hartje. Dat doet me veel plezier.