Nieuw schooljaar

Terwijl de laatste zonnestralen van de zomervakantie verdwijnen, maken we ons hier ten Huize C. klaar voor een nieuw schooljaar. Voor de ene is het de eindspurt: 6e leerjaar, laatste jaar in de lagere school. Voor de andere een sprong in het eerste jaar van de tweede graad. Twee totaal verschillende overgangen die gegarandeerd voor best spannende momenten zullen zorgen.

Tijdens deze zomer heeft Zuhal Demir beslist om de inschrijvingsgelden van het onderwijs drastisch te hervormen. Ze wil een sterke nadruk leggen op opleidingen die leiden tot knelpuntberoepen. Opleiding die als ‘hobby’ worden beschouwd, worden ongelofelijk duur vanaf dit schooljaar. En dat laatst heb ik levende lijve mogen ondervinden.

Ik vond dat het eindelijk weer tijd was om mijn favoriete hobby uit te voeren. Om deze reden schreef ik mij in een Centrum voor Volwassenonderwijs op woensdagavond in. Het inschrijvingsgeld was € 200. Een paar weken later kreeg ik een bericht dat ik ingeschreven was en dat er een tweede mail ging volgen met het resterende bedrag door de hervorming. Ik dacht ok dat zal misschien maximum € 100 zijn. In de tweede mail staat dat er € 300 moet betaald worden. Ik ging ervan uit aangezien ik een eerste betaling gedaan heb dan ik een resterend bedrag kon storten. O nee hoor, ik moest het volledige bedrag van € 300 betalen voor de module ‘Vrije tijd’.

Het inschrijvingsgeld van € 1,5 is opgetrokken naar € 4 per lestijd. Dit is een grote verhoging ten opzichte van vroeger. Sorry, maar bijna € 500 betalen voor een module, waar je op het einde van het schooljaar een deelcertificaat van krijgt en geen waarde heeft, vind ik echt TEVEEL. Ik heb hierom, met pijn in het hart, een mail gestuurd naar het secretariaat dat ik mijn inschrijving wens te annuleren en het mogelijk is om, mijn reeds betaalde bijdrage, terug storten op mijn rekening. Aangezien ik na een week nog niets ontvangen heb van mail of bedrag, belde ik naar de school. Omdat ik de opleiding geannuleerd heb voor de aanvang, kan ik zeker mijn geld terug krijgen. Dit kan wel tot 3 weken duren 😱.

Jarenlang stond mijn leven in het teken van de meisjes. Van luiers en flesjes tot boekentassen. Er was altijd weinig tijd voor mezelf. Vroeger ben ik gestart met een naaiopleiding maar de realiteit van oppassen regelen en planningen afstemmen maakte het onmogelijk. Het idee om een cursus te volgen, puur voor mijn plezier en ontspanning, kriebelt na jaren opnieuw. De meisjes zijn groter en kunnen wel 1 dag in de week zelfstandig thuis blijven, mocht K. toch moeten werken.

De teleurstelling was dan ook intens toen ik de mail opende. Wat voelde als een belofte voor me-time spatte als een zeepbel uit elkaar. Geen sociaal contact, geen nieuwe dingen leren, geen projecten afwerken die al jaren thuis liggen te wachten omdat het er nooit van komt. Mijn laatste optie is op zoek gaan naar een klein groepje in de buurt. Een groepje waar ik naartoe kan gaan voor mijn eigen project, met een tas voor stof en gedeelde passie voor textiel. Maar waar vind ik zo’n pareltje? Via sociale media?

Mijn zoektocht gaat verder. Ergens in de buurt zullen er wel mensen zijn, die dezelfde passie hebben als ik. Creativiteit delen is altijd leuker!

Ik ben alvast blij dat de structuur stilletjes aan terug in mijn leven komt.

Hoe is jouw nieuw schooljaar begonnen?