Week 19

01.05.26 – 07.05.26

Eigenlijk is deze week meer een blur, ik kan mij weinig of niets herinneren. Het zal dus een kort verslagje worden.

Vrijdag ☘️

OMG, nu voel ik terug waarom ik geen 3×7 meer ben. Mijn hart klopt in mijn hoofd zo hard dat ik een pijnstiller moet nemen terwijl ik gisteren geen alcoholische dranken gedronken heb. Alle spieren, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, doen pijn. Gelukkig is het mooi weer en kan ik buiten genieten van op mijn terras.

A. vertrekt met haar neef en omdat we met drie overblijven, gaan we ’s avonds eten bij de Italiaan. In plaats van met de fiets gaan we deze keer te voet. Het is slechts op het einde van de straat. Dit is zo lang geleden. Er is tijd om nog eens echt met elkaar te babbelen. Als koppel nemen we hier soms te weinig tijd voor, vind ik, meestal gaat het over de kinderen, het weer, het werk. Nu was er tijd voor meer.

Zaterdag ☘️

Wat koud weer vandaag. Het is K. zijn dag niet. Hij snijdt in zijn vinger, helemaal niet erg en als dat nog niet genoeg is, is er schade aan zijn camionette. Wat kan ik zeggen als het lot zich ermee moeit. Ik probeer hem te helpen om zijn kalmte bewaren nadat een machine waar hij al 100 keer dezelfde bewerking mee gedaan heeft, nu ineens het laat afweten. De Wet van Murphy zeker?

In de namiddag gaan we op bezoek bij oma en opa. Ze heeft nog een paar vragen om haar gsm in te stellen. Vier uur later, misschien een beetje overdreven, kunnen we naar huis vertrekken.

In de late namiddag wordt het opvallend donker. Het stormt bijna de pannen van het dak. De wind blaast hard. Mijn gedachten gaan naar A. die ergens op een veld zit voor de airsoft.

Zondag ☘️

It’s a lazy Sunday. K. en ik komen niet uit de zetel. Het is maar goed ook, want een herhaling van gisteren waar alle dingen fout gingen, wil ik niet. We bingewatchen de ene aflevering na de andere.

Vanuit de zetel zien we regelmatig auto’s op en af rijden. Het is garageverkoop en de buren doen hieraan mee. Spijtig van het terug slechte weer.

Na de laatste aflevering (voor vandaag) moet K. nog iets printen van op zijn computer. Waarom wachten mannen altijd tot het laatste nippertje? Gelukkig verloopt alles prima. De printer, die soms een eigen leven leidt en zelf beslist wanneer een document kan geprint worden, doet het nu wel. Oef, we kunnen rustig gaan slapen.

Maandag ☘️

Deze ochtend vertrek ik naar de afgesproken plaats waar Linda me oppikt om naar de andere vestiging te gaan. Ik heb nog tijd over, daarom rijd ik verder naar het tankstation. Ideale timing want wanneer ik juist geparkeerd sta en de straat oversteek, komt Linda aangereden. Ik neem het stuur over en komen 20 minuten later in de garage aan.

De hele voormiddag hebben we afspraken gepland voor een event die binnenkort plaats vindt. Vooraleer we kunnen starten, moet ik een wissel maken van plaats. Linda zit in wachtzaal A en ik in B en dat is niet zo handig als je regelmatig iets wil vragen aan elkaar. Vlug vinden we een Chinese vrijwilliger die wil ruilen.

Helemaal klaar, met alle documenten open, zit ik te wachten op mijn afspraken. Van de ongeveer 18 afspraken komen er 4 opdagen en daarvan kunnen we maar 2 mensen doorsturen naar het event. We spreken af dat we een extra dag naar de stad zullen komen om nogmaals gesprekken te voeren zodanig dat we een beetje meer volk hebben voor de werkgevers.

In de namiddag heb ik een workshop. Met grote vooroordelen, die me werden ingefluisterd, zit ik achteraan in het lokaal. Schoolsgewijs zitten we 2 per 2 mooi op rijen. Na de workshop bedanken we de lesgevers omdat ze het heel goed en duidelijk gebracht hebben. Voor mij is het alvast helder, terwijl er een aantal collega’s er nog minder van snapten dan ervoor. De vooroordelen waren niet nodig.

Bij aankomst aan mijn auto blijven Linda en ik even napraten over onze dag. Eigenlijk zouden we een hele avond kunnen vol babbelen, maar het is tijd om naar huis te gaan en aan mijn andere taak te beginnen.

Dinsdag ☘️

Vandaag is een dag zoals iedere dinsdag. Een dagje op kantoor met gesprekken. Veel klanten komen terug niet opdagen. Net nu doen ze een telling van Brussel om de bezetting te meten. Wanneer zij weg zijn, komt er een mail binnen dat ik uitgenodigd ben om een brainstorm te doen rond de werkplekken. Iedere collega begint er over te praten. Hopelijk kunnen we snel tot één standpunt komen tegen die tijd.

Ook zoals iedere week mogen de meisjes en ik aanschuiven bij oma en opa. Gelukkig heeft oma gisteren gevraagd of ze eten moesten meemaken voor K. of hij had niets. De plannen waren veranderd. Is dat ook iets typisch mannen? Niet kunnen plannen of toelaten dat hun planning altijd gewijzigd wordt?

Woensdag ☘️

De computer bleef gisteren in de locker omdat ik vandaag een voormiddag terug op het kantoor ben. Vandaag komen er meer afspraken opdagen dan gisteren. Ik word altijd vrolijk als mensen zeggen dat het nu duidelijk is en dat ze veel bijgeleerd hebben.

Mijn vrolijkheid is vlug verdwenen wanneer Linda een telefoon krijgt van een collega die alles in vraag stelt van de dingen die we gepland hebben. Ik kan het hele gesprek horen en kan het me dan ook niet laten om af en toe op haar schouder te tikken en met mijn vinger te zwieren dat ik niet akkoord ben 🤦‍♀️. Ocharme Linda die te allen tijde kalm blijft tijdens het gesprek tot wanneer ze aflegt. Dan zie ik haar het hele kantoor rondwandelen en met haar armen zwieren, dan weet ik dat ze daarover hetzelfde denkt dan ik. Zij heeft het in ieder geval tactvoller aangepakt dan dat ik zou doen.

Normaal zou ik tijdens de middag op kantoor mijn lunch opeten, omdat ik om 13 u een afspraak had buitenhuis. Deze afspraak wordt op het laatste nippertje geannuleerd omdat de lesgever ziek is. Het zou een driegesprek zijn, maar de cursist is ook naar huis. Zo dankbaar dat de andere partij er alles aan gedaan heeft om me op tijd te verwittigen. Ik eet mijn boterhammen dan maar thuis op.

L. heeft ondersteuning nodig bij haar huiswerk. Wiskunde, niet bepaald mijn lievelingsvak. Lang leve ChatGPT. Het is duidelijk dat je je altijd de vraag moet stellen bij wat hij voorstelt, of het correct is. ChatGPT zegt: ‘De cirkeltekening is niet exact juist getekend (dat gebeurt vaker in werkboeken)’. Dat is juist de hele oefening, anders zou het simpel zijn. Ik stel daarom de vraag: indien het geen fout is in het werkboek en dan pas krijg ik de juiste uitleg en oplossing.

Na een kort online overleg werk ik een taak af en het is rond vijf uur tegen dat ik kan stoppen. A. wil heel graag dat ik haar naar het station voer. Vandaag wordt er een uitwisseling gedaan tussen de ex-liefjes. A. bezorgt de spullen van hem terug en zij krijgt al haar spullen. Ik merk dat ze heel zenuwachtig is en niet uitkijkt naar dit moment. Ik zit heel hard in met haar en ben dan ook heel trots dat ze dit doet. Opgelucht dat het moment voorbij is, stap ze terug de auto in. Thuis merkt ze dat er een spelletje van de Nintendo ontbreekt. Ze is lastig en wil het graag terug. Hij heeft haar reeds geblokkeerd en kan hierdoor geen contact meer maken. Ze probeert via zijn mama, toch denk ik dat ze er nooit meer zal aan geraken. Ik zeg haar dat het niet zo erg is en vraag om het los te laten. Niet gemakkelijk in haar hoofd, want ze wil echt dat spel terug.

Donderdag ☘️

Voor acht uur zit ik achter mijn computer. De meisjes zijn goed vertrokken naar school. Het is best een drukke voormiddag. Mails versturen en geplande telefonische afspraken uitvoeren.

In de namiddag voer ik digitale opdrachten uit en daarna is het tijd voor het wekelijkse vragenuurtje rond verschillende dossiers. Ik dacht op tijd te kunnen stoppen, toch loopt het uit tot bijna half vijf. Omdat ik nog ruim de tijd heb voordat ik moet vertrekken begin ik alvast aan het avondeten. Iedereen kan eten wanneer hij of zij zin heeft. Tagliatelle met gehakt en kruidenkaas. Ik vind het best geslaagd. Vergeten foto te trekken, zoals wel veel deze week.

Veel te laat vertrek ik naar Linda. Het is blogavond vandaag. De vorige keer kon ik niet aanwezig zijn omdat ik ziek was. Met gemengde gevoelens van de afgelopen week stap ik bij haar binnen. Het loopt niet vlot op het werk zoals we zouden willen en dan werkt op ons humeur.

Deze avond is precies wat ik nodig heb. Ondanks dat ik maar één zin geschreven heb, rolde de tranen van het lachen van mijn gezicht. Met ons drie hebben we niet veel nodig om de slappe lach te krijgen. Helemaal opgeladen keer ik tevreden naar huis. Het is nog niet zo laat maar Linda en Irene moeten morgen werken, dus we vertrekken op tijd. Het is helemaal donker wanneer ik thuis kom. Iedereen slaapt en ik kruip dan ook maar direct in mijn bed. Het duurt wel even voor ik in slaap geraak. Koude voeten en de adrenaline van de avond zijn geen goede combo om in slaap te vallen.

Als volgende week een vervolg is van deze avond dan kan ik er zeker tegen, laat ons hopen 🤞.