Dag 17: Terug naar huis

Met een half uur vertraging kunnen we eindelijk boarden. We zitten allemaal naast elkaar. De vlucht verloopt goed. Ik kan eindelijk de film Downtown Abbey The Grand Finale kijken weliswaar vanop K. zijn scherm want mijn aansluiting van de oortjes werken terug niet goed.

Onze wens dat hij het halve uur vertraging zou inhalen is niet uitgekomen. We lopen voor onze volgende vlucht. Maar we worden tegen gehouden door security. In K. zijn schoenen hebben ze iets verdachts gezien en A. haar computer zit vol explosieven. Politie wordt erbij gehaald. Echt waar! K. is razend omdat we hierdoor onze vlucht missen. Ik begrijp niet goed waarom we nogmaals gecontroleerd worden. We komen in de luchthaven van Frankfurt binnen via een internationale vlucht. We verlaten de luchthaven niet en toch worden we extra gecontroleerd.

Bij aankomst van de juiste gate is alles afgesloten. We worden helemaal terug van waar we komen en ik kan je zeggen, het is van heel ver. We moeten op zoek naar de service desk van Luftansa terwijl het lijkt dat we al kilometers gelopen hebben. Eerst moeten we aanschuiven om een ticket te krijgen om daarna nog een uur te moeten wachten tot wanneer het onze beurt is.

Ze kunnen ons enkel op een wachtlijst zetten bij een vlucht via Luxemburg maar ze zijn niet zeker dat we erop kunnen. Een mail met de omboeking naar morgen zit in mijn inbox. We passen hiervoor en kopen een ticket om met de trein naar huis te gaan.

Eerst pikken we onze bagage op aan band vier zoals afgesproken met de deskmedewerker. Het is terug een zoektocht om die banden te vinden, dat kan ik je vertellen. Na een half uur wachten, ziet K. onze bagage op band 3 ronddraaien. Echt waar! Is het de wet van Murphy?

Ik boek alvast de tickets op de rechtstreekse trein naar Brussel-Zuid. Op 2u47 minuten zouden we er moeten zijn. Dit is in ons geval niet zo want we hebben een half uur vertraging. Het lijkt wel of het universum ons probeert te vertellen: ‘Ga niet naar huis!’. Voor deze trein kon ik geen vaste zitplaatsen meer reserveren. Daarom moeten we na de eerste stop ons verplaatsen. We gaan direct naar het restaurant in wagon 20 en bestellen daar iets om traag uit te drinken, zo kunnen we de hele rit op dezelfde plaats blijven zitten.

In Brussel-Zuid dacht ik dat er ook liften of roltrappen waren naar de perrons. Dat is niet het geval. Alle koffers moeten naar boven gedragen worden. Van een laatste work-out die kan tellen, gesproken. Ik ben doodop. Ik zoek alvast een plaats om te gaan zitten. Ik dacht op mijn gemak te kunnen zitten met mijn grote koffer in de wagon waar ook fietsen kunnen staan. Dat is buiten de mensen die met fietsen opstappen, gerekend. Ik maak plaats voor hen, zij hebben er immers extra voor betaald en zet mij bij de rest van het gezin in de gang. Gelukkig duurt de rit naar onze allerlaatste bestemming nog 10 minuten.

Opa staat klaar om ons op te pikken. De laatste keer gesleur om de koffers in de koffer van de auto te krijgen, zit erop. De honden zijn overenthousiast van ons te zien. Ze weten niet bij wie ze eerst moeten knuffelen.

Na twee uren thuis rijd ik achter Belgische frietjes. Mij smaakt het in ieder geval. Daarna neem ik een lekker, lang, heet bad. Ik ben gelijk een beetje hersteld en heb nog de kracht om de eerste was te sorteren. Het is echter van korte duur, want voor de rest van de avond vind je me in de zetel tot we moeten gaan slapen.

Morgen is het back to reality. Een grote mailbox uitkuisen en mijn geweldige avonturen vertellen aan mijn collegaatjes!

Hopelijk heb je even hard genoten van onze avonturen?