Dag 15 en 16: Graskop

Dag 1

De eerste keer dat mijn ogen open gaan, is het rond half zeven. Normaal gezien is dit in het dagelijkse leven nog half nacht voor mij. Deze keer ben ik redelijk uitgeslapen omdat we het ritme een beetje verplaatst hebben naar vroeger opstaan en vroeger gaan slapen.

K. is al dieren in de tuin gaan spotten. Tevreden keert hij terug met een duiker op zijn telefoon. Niet één met flessen op de rug maar een klein diertje. De mevrouw die in het domein woont, heeft hem nog maar 3 keer gezien. Hij mag van geluk spreken. Eerlijk gezegd hebben we veel geluk gehad, zeker om het luipaard, de leeuwen, wild dogs en een hyena te zien. Op de juiste moment er zijn, is de raad dat ik je kan geven. Vroeg in de ochtend en niet te warm weer, is het beste voor katachtigen.

Met ons twee drinken we een tas koffie en genieten we van het uitzicht vanop het terras en van de koekjes die op onze kamer staan. Deze keer maak ik de koffie en al zeg ik zelf: lekker!

Om geen grumpy meisjes te hebben, maak ik ze met veel liefde wakker. Het helpt! Ze zijn goed gezind. Ook aan de ontbijttafel hebben we een gezellige tijd en een mooi uitzicht. Zalig om zo mijn toast en een gepocheerd ei te eten. Heel uitgebreid is het ontbijt niet, toch kan je alles vinden wat je wil: yoghurt, ontbijtgranen, fruit, beleg, confituur. De eitjes zijn op bestelling, dat hadden we gisteren via een briefje doorgegeven.

Nu is het terug tijd om de bagage te maken. Ik heb mijn kleding in aparte zakjes gestoken, zo hoef ik niet telkens de koffer mee te sleuren, maar soms is het nodig om te wisselen van zakje. Helemaal overtuigd ben ik niet. Ik heb ook het gevoel dat er minder in een koffer kan. Terwijl L. niet meer zonder zou kunnen, zegt ze.

Grapje van de dag: K. doet graag een praatje met de medewerkers en hierdoor slaagt K. erin om de sleutels mee te nemen. Bij het terugbrengen zeg ik dat hij vlug verstrooid is en veel te graag babbelt. Ze waren zelf verstrooid, want ze hadden het niet door dat hij de sleutels niet afgegeven had.

Omdat de rit naar Graskop maar een uur is van Hazyview, stoppen we eerst aan de Sabie Falls. Een kleine waterval met een even klein parkje. Alles wat je wil bezoeken, moet je voor betalen. Gelukkig zijn het geen grote bedragen, deze is zelfs maar €1/persoon.

Op de weg naar het hotel zijn de Mac Mac Falls te zien. Terug entrée betalen, maar het is zeker de moeite om te stoppen. Veel mooier en imposanter, we wandelen via een pad naar de waterval. Jammer genoeg staat er een hoog hek. Het is een hele uitdaging om een foto te trekken zonder. In het terugwandelen stoppen we even om nogmaals onze dans te doen. Ik kan niet wachten tot deze volledig gemonteerd zal zijn.

Om 14u kunnen we pas inchecken zoals in de meeste hotels. Om de tijd te overbruggen gaan we op aanraden van de baliemedewerker eten bij Harrie’s pancakes. Bij de lekkere en grote pannenkoeken kan je allerlei dingen kiezen. Ik heb zin in honing, A. kiest voor banaan en Nutella, L. enkel Nutella, K. appel met kaneel.

De lokale winkels zijn open en bezoeken we graag. Soms worden we wel eens achtervolgd door verkopers van houten vogels. L. vindt het stalkersgedoe niet leuk.

Het laatste hotel van onze reis is minder luxueus dan dat we gewoon zijn, het is enkel voor 1 overnachting. We blijven dan ook niet op onze kamer. God’s Window is slecht 10 minuten rijden. Meer indrukwekkender dan het vorige, vooral het pad ernaar toe. Op het bord staat 79 treden tot boven, volgens mij zijn het er meer. Op een gegeven moment ben ik precies in de jungle. Prachtig pad met houten bruggen. De sfeer is gezet. Toch kan mijn hart het niet aan als A. en K. op de uiterste randen van de rotsen lopen. Mij zie je van een goede afstand naar het uitzicht kijken.

Omdat het te laat is om naar het volgende te rijden, zijn we genoodzaakt om terug te keren naar het hotel. Alles sluit om 17u. Na een kronkelende rit door de bergen en in warme temperaturen verschillende wandelingen naar boven kijk ik uit naar een douche. Goede douches hebben ze wel in Zuid-Afrika. In de meeste accommodaties zijn het regendouches en de druk is zalig. Het avondeten is inbegrepen dus kiezen we een tafel uit in het restaurant. Dit is het eerste hotel waar ze wel een kindermenu hebben. A. heeft grote honger en neemt ook nog een starter bovenop haar spaghetti. We vragen om het bord van L. direct met de starters te brengen, zodat ze niet hoeft te wachten. Onze laatste avond aan tafel gaat van start. Er speelt zachte muziek op de achtergrond, het haardvuur is aan. Ik voel de straling op mij en het doet deugd. We worden er allemaal een beetje sentimenteel van. Ieder van ons noemt zijn favoriet ding van de vakantie op. Met glanzende ogen kunnen we aan onze starter beginnen. Straks denkt die mens dat er iets is met zijn eten. Bij mij duurt het niet lang of mijn licht is uit. Morgen een nieuwe dag!

Dag 2

Het plan om langer te slapen lijkt me maar niet te lukken. Om 6u ben ik wakker. Ik probeer nog een beetje te snoezen omdat het vandaag een lange dag gaat worden. Pas vanavond om 21u30 vertrekken we naar huis vanuit Johannesburg. Omdat we de kinderen extra rust willen geven, gaan K. en ik alleen ontbijten. Pas nadat ik mijn fruit opgegeten heb en K. zijn English Breakfast, maak ik de meisjes wakker. A. is aan het stressen, omdat we haar niet hebben wakker gemaakt. Wanneer ik de reden uitgelegd heb, begrijpt ze het en kalmeert ze. Het is niet gemakkelijk om iets goed te doen voor een tiener. L. doet het rustig aan en komt later naar beneden. (Zonder stress) Hoe we zo twee verschillende meisjes kunnen hebben, blijft me een raadsel.

Tijdens onze rit richting de luchthaven stoppen we bij Bourke’s Luck Potholes. Het is de plaats waar er 2 rivieren samen komen. Dit zie je duidelijk omdat de ene helder water en de andere bruin heeft. De Treur en Blyde rivier zorgen voor een prachtige ervaring. We lopen over paden en bruggen om de rotsformatie te kunnen bekijken. Door de jarenlange snel ronddraaiende bewegingen water ontstaan er cirkelvormige gaten. Het is een prachtig kunstwerk. Deze potholes liggen op de panoramische route. Hiervoor hebben we terug inkom betaald. Ook dit vind ik de moeite waard. Vergeet niet dat het om democratische prijzen gaat, dus heel laag volgens wat wij gewoon zijn van inkomgeld.

Three Rondavels is het volgende dat we willen bezoeken. Omdat we schrik hebben dat de visa bijna op is en we ermee nog een volledige dag moeten mee doen, rijden we toch niet binnen. We hebben gevraagd om het bedrag te verhogen maar dat liep niet van een leien dak. De criminelen geraken gemakkelijk aan ons geld dan wijzelf.

Aangezien het nog een heel eind is naar de luchthaven, zetten we onze rit in. Het laatste afrikaans geld wordt afgegeven aan een dame die appelsienen verkoopt langs de weg. Zo ben ik zeker dat de meisjes iets binnen hebben en wij ook.

Tijdens onze rit naar de luchthaven komen we op een hindernissenparcour. Waze stuurt ons via de meest bizarre plaats. Terwijl we links moeten rijden, bevinden we ons nu meer de rechterkant van de weg. Er zijn immens diepe putten in het wegdek. Nooit op de vele kilometers dat we gereden hebben, zijn we zoiets tegengekomen. Het is dan ook niet raar dat we verschillende auto’s langs de kant zien staan met een platte band

Pas na het stadje Dullstroom begint het wegdek te beteren. Het stadje doet me aan iets denken, toch kan ik me niet herinneren aan wat. Het is duidelijk dat er veel blanken wonen en bekend is om het vliegvissen.

Enkele uren later stoppen we om te tanken. Er is geen bank, wel een afhaalautomaat. K. slaagt er in om nog geld af te halen en we doen het direct op 😂. Het is een groot restaurant waar we in iedere hoek iets anders van eten kunnen kiezen. L. wil een belegde boterham met ei, A. een wrap, K. en ik gaan voor een cheeseburger met frietjes. We eten alles buiten op, want het is kalm op zaterdag en ze sluiten vroeger. Het is het omgekeerde dan in België waar het leven pas begint.

We nemen op de parking de tijd om het gewicht goed te verdelen over alle koffers. Alles wat los ligt in de koffer van de auto, wordt er nu ingepropt. In het toilet doe ik mijn outfit voor de luchthaven aan. Een gemakkelijke broek met losse T-shirt. De rest volgt mijn voorbeeld. Na een uur en 20 minuten rijden komen in de buurt van de luchthaven aan. We zoeken de plaats waar we de auto moeten terugbrengen. Het staat zo slecht aangeduid dat we de luchthaven opnieuw moeten verlaten. Nadat we de autostrade terug oprijden om dan de andere richting te rijden, proberen we het opnieuw.

Deze keer rijden we trager en zien we de borden van de maatschappij staan. Ik navigeer K. door de bovengrondse garage. Na een check van de auto kunnen we met de bagage vertrekken. We zorgen eerst dat de koffers ingecheckt zijn. Gisteren heb ik voor ons de online check-in gedaan, dus het gaat vlot. Johannesburg is een hele grote luchthaven, het is dan ook even zoeken waar we precies moeten zijn. Eens door security, waar we 10 minuten moeten wachten omdat er teveel volk is op een te kleine plaats, hebben we even de tijd om te shoppen want daar kunnen we met euro’s betalen. De stress valt hierdoor weg om zonder geld te vallen.

Er vliegt een duif juist boven mijn hoofd op het moment dat ik een fles water koop. Ik schrik mij een bult. Wie mij kent, weet dat ik niet zot ben van dieren met pluimen.

Onze vlucht is verlaat naar 21u30 in plaats van 19u, toch met dezelfde aankomsttijd. Onze 3u overstaptijd is verminderd naar slechts 1u. In principe zou dit moeten lukken, dan mag hij wel geen vertraging hebben.