Tieners en liegen

Als er iets is waarvan ik uit mijn sloffen schiet dan is het toch wel liegen. Ik weet niet hoe het komt maar daar kan ik echt niet tegen. Ik vind dat er in ons gezin geen reden is om te liegen. We proberen thuis een sfeer te creëren waar we alles op tafel kunnen gooien. Waar iedereen eerlijk zijn gedacht kan zeggen, waar er ruimte is tot discussie. Toch is het gebeurd… Ik betrap A. op een leugen. Ik weet het! Het zijn tieners en ze doet niet echt iets verkeerd maar liegen erover dat is voor mij een stap te ver.

Waarom doen ze het dan toch? Zijn ze bang om een ‘nee’ te krijgen? Gaan ze ervan uit dat het niet uitkomt? Denken ze dat de ouders naïef zijn? Hoe komt het dat iemand beslist om over te gaan tot liegen? Op welk moment denken ze: ‘ik ga iets anders vertellen dan de waarheid’. Wat zet hen ertoe om te liegen? Ik vind dit fascinerende vragen allemaal. Als ik het boek ‘Ouders komen van Mars’ van Anky De Frangh mag geloven, zou het door de hersenen van de tiener komen die nog niet volledig ontwikkeld zijn. Langs de andere kant liegen ze al vanaf dat ze peuter zijn. Tot de leeftijd van 3 jaar zijn ze er zich niet bewust van dat ze het doen, het is eerder een vergissing maar van zodra ze merken er voordeel uit te kunnen halen dan gaan ze het meer doen. Ik hoop dat het bij ons zover niet komt want dan mogen ze mij in een gesticht steken.

Ik spreek haar aan op haar leugen, ze probeert er zich nog uit te praten. Ik zie aan haar houding dat ze volledig door de mand valt. Ze staat te bibberen, ze geraakt niet uit haar woorden. Ze is duidelijk verrast dat ik haar betrap op een leugen. Ik ben teleurgesteld niet in het zozeer voor de situatie maar vooral omdat ze dacht dat ze erover moest liegen. Ik sta (achteraf, zeker niet op de moment zelf) stil bij de situatie. Wat is er juist gebeurd? Wat maakt dat zij een leugen moet vertellen? Heeft ze het gevoel dat ik te streng ben? Dat ik meer ‘nee’ zeg dan ‘ja’? Zou ik nee gezegd hebben, misschien maar misschien ook niet. Ik weet het niet hoe ik gereageerd zou hebben want de situatie is anders uitgelopen. Zij heeft ervoor gekozen om een leugen te vertellen.

Een tiener probeert telkens zijn ‘goesting’ te krijgen. Het is niet gemakkelijk, als ouder, ze erop te wijzen dat ze niet altijd hun gedacht (kunnen) krijgen. Soms lijk je wel de boeman maar in de ‘grote’ wereld gaat het er dikwijls hard aan toe en als ouder wil je dat je kind hierop voorbereid is. Het hoort bij het volwassen worden.

Gelukkig is ze niet koppig en ze verontschuldigt zich onmiddellijk bij het binnenkomen. Besef ze, op die moment, dat ze iets verkeerd gedaan heeft of is het een automatisme? Ik ga direct sorry zeggen en dan gaat het vlug over? Of is ze oprecht? Ik zie het niet direct aan haar. Ik leg uit dat ik teleurgesteld ben over het feit dat ze liegt tegen mij. Ze zegt niets behalve nogmaals sorry. We praten nog een beetje hierover en als afsluiter leg ik nogmaals uit dat het mij niet gaat over de situatie maar over het liegen. Ze krijgt hiervoor een straf. Ik maak duidelijk dat ik in het vervolg wil dat ze eerlijk is en niet het gevoel heeft dat ze leugens hoeft te vertellen. Ze begrijpt het en gaat teleurgesteld naar haar kamer. Is ze teleurgesteld, omdat ze betrapt is of in haarzelf, omdat ze gelogen heeft?

Opgroeien is niet gemakkelijk, voor de tiener niet maar ook niet voor de ouders.

Samen groeien we erin en hopen we op een goede afloop.

Vind je deze een leuke blog maar heb je geen zin om een reactie achter te laten. Klik dan hieronder op het hartje. Dat doet me veel plezier.