Reisblog Valencia

Opa komt ons oppikken en voert ons naar het station. De eerste foto van ons twee wordt getrokken aan het station en op dat moment besef ik dat ik mijn gsm vergeten ben. Ik sla in een licht paniekske want alle documenten staan erop. De tickets voor de trein, de boardingpass voor de vlieger, bevestigingsmail van het hotel. K. schiet direct in actie en belt naar A. want opa neemt nooit zijn telefoon mee of op. Hij vraagt om direct naar de badkamer te lopen, daar had ik hem natuurlijk achter gelaten. Ik hoor K. zeggen of opa kan terugkomen met de telefoon. Het blijft spannend tot op het laatste moment. Het signaal gaat. De trein komt eraan en K. ook met mijn telefoon. Ik denk dat opa nog nooit zo vlug gereden heeft en bij deze tien jaar van zijn leven kwijt is. Sorry Opa!

De bagage moeten we aan de gate afgeven want er is niet genoeg plaats in het vliegtuig. Ik heb een mail gekregen om online in te checken, wat ons wel tijd bespaard. De veiligheidscontrole gaat vlot. We komen juist op tijd aan de gate, wel geen tijd om in de taxe free zone op zoek te gaan naar een nieuwe parfum. Dat zal voor later zijn. We vertrekken met 10min vertraging maar komen wel op tijd aan met vervelende turbulentie onderweg. Volgens K. komt zo hevig niet zoveel voor. Op dat moment wil ik het liefst zo vlug mogelijk uit de vlieger en vraag ik mij af waarom ik mij dit aandoe. Ik sluit mijn ogen en leun dicht tegen hem om troost te zoeken. Gelukkig is het na een kwartier of 20 min over maar het leek wel eeuwig te duren. De vlucht verloopt voor de rest rustig. Na 2u 20 min vliegen landen we op aeropuerto de Valencia.

We moeten niet lang wachten op onze bagage. Aangezien ik de vlucht en het hotel apart geboekt heb, zit er geen transfer in. We gaan op zoek naar een taxi bij het verlaten van de luchthaven. De taxi’s staan links als je uit het gebouw komt. We proberen in ons beste Spaans uit te leggen dat we naar Hotel Valencia Center willen. De chauffeur herhaalt 3 tot 4 keer de naam. Het leek wel of hij ons niet verstand dus we zeggen iedere keer ‘Si’ maar hij was tegen zijn navigatie aan het praten. hahaha! Ik word zenuwachtig als ik de cijfers van zijn teller telkens zie omhoog gaan. Ik dacht dat we moesten betalen per kilometer maar ook al we niet bewegen blijven de cijfers verder springen. Ondanks dat het hotel niet ver van de luchthaven ligt (ongeveer 16 km) moeten we 23 euro betalen met een supplement van 5 euro. Goed we zijn er dan wel op 22 minuten.

De inkomhal van het hotel **** ziet er veel belovend uit. Inchecken verloopt heel snel. We krijgen de nodige uitleg. Het restaurant bevindt zich op de eerste verdieping en het zwembad op de 10e. Rooftop view is prachtig maar het zwembad is klein en koud. De kamers zijn proper, afgewerkt met donker hout en niet modern. Eigenlijk vind ik het ***(*). De gebruikelijke producten om je te wassen staan in de badkamer met een aantal extra’s zoals een kam, capshower (klinkt mooier in het Engels) tandenborstel met tandpasta (nog nooit gehad).

Nadat ik de bagage in de kast gelegd heb, is het tijd om de stad te verkennen. We zitten dichtbij Jardin del Turia. Prachtig park! We kijken ons ogen uit. Het is aangelegd in de drooggelegde bedding van de rivier de Turia. Voor de aanleg van de spectaculaire park moet je terug naar 1957. Het jaar dat Valencia werd getroffen door een overstroming. Door de enorme schade en het grote menselijke leed werd besloten om de rivier volledig droog te leggen. Dat duurde tot begin jaren 80 tot er werd overgegaan tot de aanleg van een enorme groene buffer, genaamd de Jardin del Turia. Het is gigantisch zo’n 9 kilometer in de lengte en een oppervlakte van 110ha. Het is eigenlijke een stadje in een park. Het leuke hieraan is dat je je een aangename wandeling kan doen van een kleine twee uur inclusief een korte koffiestop. Er is zo ongekend veel te zien en te doen dat je er gerust een dagvullende activiteit van kunt maken. De Jardin del Turia is dé plek in Valencia om te gaan joggen, een stukje te fietsen (of wandelen), te gaan sporten of heerlijk te chillen op een bankje. Er zijn (denk ik) weinig plekjes in Europese steden die nog maar in de buurt komen van dit park. Hiernaartoe gaan is een uitstapje, een feest of de plek waar je je dagelijkse of wekelijkse sport kan beoefenen. Want naast de brede paden vind je hier sportterreinen in alle soorten en maten. Er zijn voetbalveldjes, tennisbanen, je kunt er baseball spelen en zoveel meer. Voor de kinderen is het de plek om er te spelen. Ik zie ook regelmatig dat het een verzamelplek is voor kinderfeestjes, ontbijt met vriendinnen…

Van al dat wandelen krijgen we honger. Omdat we de omgeving nog niet goed kennen en vele restaurants nog niet open zijn, besluit ik dat we beter iets eten dat we kennen, pasta of pizza. Ik bestel pasta met pesto en gamba’s. Slechte idee ooit! De gamba’s lijken kleine garnalen en de pasta is droog. Geen aanrader om bij een Italiaan in Spanje te gaan eten terwijl we daar de volgende dagen steeds veel volk zagen zitten.

Het strand ligt ongeveer een 3,5km van het hotel. Het is schitterend weer (28 graden) dus we gaan te voet. We vertrekken vanuit het park richting de zee. Wat een leuk gevoel met de zon op ons gezicht. Al wandelend op de mooie boulevard voelen we de stress uit ons lichaam ontsnappen. Snel doen we onze schoenen uit om met onze voeten in de middellandse zee te wandelen. In begin voelt het fris aan maar na enkele golven zijn ze aan de temperatuur gewoon. Het is zo leuk dat we beslissen om aan zee in een strandbar/restaurant iets te eten. Geen pasta meer voor mij! Tapas zijn een beter succes.

Telkens krijgen we een vlugge bediening. Het ene restaurant ligt naast het andere. Niet gemakkelijk om te kiezen. Ze lijken klein maar eens je binnen bent, merk je pas hoe diep ze allemaal zijn. We hebben er verschillende geprobeerd. Na de tapas nemen we een gelato (ijsje) die we al wandelend richting ons hotel eten. Het is al donker tegen de tijd dat we aankomen maar op geen enkel moment heb ik een onveilig gevoel gehad. Nu tijd om te douchen en lekker naar ons bed. Dag 1 zit erop maar wel met blaren op mijn voeten. Blijkbaar is een wandeling op sandalen niet goed voor mijn voeten. Ik denk dat het komt omdat ik al het eelt van mijn voeten heb laten verwijderen dat ze hierdoor gevoeliger zijn.

Dag 2 start met een uitgebreid ontbijt wat van mij **** krijgt. Veel keuze aan brood en soorten eieren. Voor de kinderen is er een speciale kidscorner ingericht. Als afsluiter kan ik kiezen tussen taarten, gebak of fruit. Ik kies voor fruit. Lekkere smaak. Ik beslis om mijn sandalen niet meer aan te doen enkel nog mijn sportschoenen. Jammer want het zijn heerlijke temperaturen maar ik heb het er niet meer voor over. Ik zal thuis wel genieten van mijn verzorgde voeten en nagels. We huren een e-bike voor de dag €30/persoon. We fietsen het hele park door. De fietspaden zijn gemarkeerd met een fietssymbool op de grond. Je hindert de voetgangers weinig omdat ze eigen paden hebben om op te wandelen. Je voelt je in een exotisch land met mooie palmbomen. Op het einde van het park keren we terug want we willen naar de haven om iets te eten. Het uitzicht op de zee is blijven hangen, misschien hebben de cocktails er ook iets mee te maken 😋. K. neemt sangria en ik een mojito.

Op een 6km van de zee is er een winkelcentrum. We leggen onze fiets goed vast en slenteren door de winkelstraat op zoek naar een souveniertje voor de meisjes. K. is onder de indruk van de eerste winkel El Corte Inglés en ik ook eigenlijk. De winkel heeft 6 verdiepingen. Het lijkt een beetje op de Inno maar dan groter. Je vindt er alle merken. Nadat we alles gezien hebben, keren we terug want we moeten voor 20u terug zijn met de fiets. Onderweg passeren we langs het stadion van Valencia C.F. Prachtig gebouw. 36km staan op de teller. Moe maar voldaan voor dag 2. We facetimen nog naar de meisjes, nemen dan een douche en gaan slapen.

Zondag (dag3) start terug met een uitgebreid ontbijt. Dat moet wel want de Spanjaarden eten pas na 14u en dan terug na 21u. We maken eerst een flinke wandeling door het park en beslissen om nog een fiets te huren voor 4u. K. wil een step en ik een tandem. Aangezien het mijn verjaardagsweekend is, krijg ik mijn gedacht. We hebben ons super geamuseerd, vooral veel gelachen telkens bij het vertrekken. We willen naar de andere kant van de haven rijden. De fietspaden zijn niet altijd goed aangeduid daardoor geraken we niet verder dan de zijkant die uitkomt op een parking. We stoppen dan maar terug aan dezelfde kant van de vorige dagen. We eten iets in Casa Bassa. We bestellen Paella met lobster voor 2 personen por favor. Jammer genoeg moeten we heel lang wachten. Gelukkig heb ik een aantal kroketten met ham besteld om de honger te stillen. Lang leve de tapas! Na het eten lopen we bijna de hele kustlijn af met onze voeten in het water. Zalig voor mijn voeten met blaren. Na de wandeling keren we met de tandem terug. Maar niet voor we een leuke foto genomen hebben als herinnering.

We nemen een douche en gaan op zoek naar een restaurant in de buurt van het hotel. Bij het begin (zo is de naam van het restaurant) is er een prachtig interieur. Gisteren was het volzet maar nu zijn we op tijd. We krijgen direct een tafel toegewezen en wachten op de kaart. Er komt een serveerster na een lange tijd naar onze tafel, blijkbaar moet je de kaart opvragen met een QR-code uit een boekje. Via een site zoeken we naar een geschikt gerecht. K. en ik kijken naar elkaar en stilzwijgend weten we al dat het hier niet zal worden. Na ons drankje vraag ik de rekening. De serveerster kijkt ons raar aan en vraagt of de rekening klopt. We vertrekken toch en gaan op zoek naar een ander restaurant. Ik heb geen zin om tegen mijn gedacht iets op te eten. Er was heel weinig keuze. We staan stil aan een restaurant rechtover ons hotel. Vis en vlees trekken onze aandacht. Goede keuze blijkt achteraf.

We babbelen over het leven en de onze mooie herinneringen. Het is met gemengde gevoelens om zonder de meisjes op reis te gaan maar door al dat wandelen, fietsen en eten op late tijdstippen, weten we dat het niets voor hen zou geweest zijn.

Laatste dag (4) is het mijn verjaardag! Joepie, de berichtjes komen binnen en ik voel mij heel gelukkig. We genieten extra van het lekkere ontbijt want het gaat lang duren tegen dat we terug een maaltijd kunnen eten. Ik maak de bagage klaar en vraag aan de receptie om ze nog even bij te houden want voor de laatste keer willen we nog een flinke wandeling maken met het zonnetje op onze snoet. Een aantal foto’s worden nog getrokken om niets te vergeten. Eens terug in het hotel bestel ik een taxi. De taxi arriveert heel snel en ik denk terug aan mijn portemonnee. Onderweg naar de luchthaven is er een ongeluk gebeurd, gelukkig zijn we op tijd vertrokken. Uiteindelijk betalen we 5 euro minder, misschien door de file?

Inchecken verloopt terug vlot. Van K. krijg ik een extra verjaardagscadeautje. Ik kies de parfum Loewe. Super blij mee. Top 10 in verkoop volgens de verkoopster. Of zijn het gewoon verkooppraatjes? Het vliegtuig komt met vertraging aan. Volgens de piloot gaan we er al zijn na 2u5min vliegen. Het is een rustige vlucht. Ik kan met een gerust gevoel in e-reader verder lezen. Eens aangekomen in Zaventem moeten we een tijd wachten tegen dat we het vliegtuig mogen verlaten. We denken dat we onze trein niet meer gaan halen. Opeens komt er beweging in en verlaten we het vliegtuig. Met grote passen komen we aan band 1 waar we moeten wachten op onze bagage. K. zet hem strategisch om vlug onze bagage te pakken. Er wacht ons nog een spannend moment om door de poort te geraken die leidt naar spoor 1. Er moet een QR code gescand worden en het is altijd afwachten of de scanner je code kan scannen We hebben nog 2min, we halen onze trein net. Een uur later zijn we terug waar Opa staat te wachten om ons op te pikken. We zijn heel blij dat we de meisjes terug zien. We kunnen direct onze voeten onder tafel steken want oma heeft voor ons gekookt. Zalig na enkel een ontbijt.

Conclusie: Valencia is zeker de moeite waard en hopelijk keren we nogmaals terug!