J A N U A R I 2 0 2 6

Het is een maand geweest met gemende gevoelens. Sorry dat ik zoveel over het werk leuter maar de laatste werkmaand heeft een serieuze inpakt gehad. Na een paar moeilijke werkomstandigheden was ik superblij dat ik in een goed team terechtgekomen was. Dat ik daar aanvaard werd, zoals ik ben. Ik hoefde niet op eieren te lopen. In de zin van: dat ik niet bang hoefde te zijn dat ik iets zou zeggen dat verkeerd overkwam of een mes in mijn rug zou krijgen omdat er geen collegialiteit was. Integendeel, ik werd direct aanvaard en ging er dan ook direct voor. Ik stond voor uitdagende opdrachten. Een instructeur waar niemand mee wou samenwerken, werd mijn grootste opdracht die ik met onderscheiding volbracht heb. Ontelbare beurzen (mee)georganiseerd en klanten begeleid.

Dat op professioneel vlak. Privé rolt het ‘gelukkig’ heel goed op wielen. Iedereen met een tiener en een tweede op komst, weet dat het niet gemakkelijk is, maar dat er ook veel toffe momenten zijn.

Ik heb zeer hard genoten van de Kerst- en nieuwjaarsperiode. Weg naar ons tweede huis en enkel doen waar we zin in hadden.

De laatste nieuwjaarsbrief werd voorgelezen. Snif! Het is een stukje loslaten. Een hoofdstuk die afgesloten is. Kleine meisjes worden groot.

De sneeuw die ervoor gezorgd heeft dat Vlaanderen onbereikbaar werd. Maar dan wel prachtig was om in te wandelen of van achter mijn bureau mooi was om naar te kijken.

Na 25 jaar, ja je leest het goed, is het tijd om de oude zetel te vervangen door een nieuwe. Zouden ze dat nog maken een zetel dat zoveel jaren meegaat? Waarschijnlijk niet, misschien vind ik dat toch zo erg niet ☺️. Wel, naar de zoektocht om een perfecte match met mij te vinden, kijk ik niet naar uit.

Er zal geen enkele maand voorbij gaan of we spreken met ons bloggroepje af. Dat zijn zo’n leuke momenten waar ik telkens naar uitkijk. Veel bloggen doen we misschien niet, wel hebben we veel plezier. Draait het daar allemaal niet om?

Onverwacht een taartje krijgen van mijn dochter was zo een lief moment en dan nog mijn lievelingstaartje. Dit kan niet anders dan bij mijn maandoverzicht horen. Wat ik ook fantastisch vind, is dat er treinwagons bestaan met een stiltezone. Ik hou er niet van om ’s morgens in het geroezemoes te zitten.

Deze maand had ik wat me-time ingepland. Een wandeling maken met een mooie zonsopgang. Een massagetafel met een warm dekentje is alles wat ik nodig had.

K. heeft een nieuw beroep: schoorsteenveger. In zijn gedachten speelde hij mee in de film van Mary Poppens. Ondertussen deed hij voorbereiding om de nieuwe kachel te kunnen plaatsen.

Einde van een tijdperk! ’s Middags gingen we samen met het team lunchen en in de namiddag zorgde de teamleider voor een origineel afscheid. Iedereen kreeg een oorkonde met gepersonaliseerde complimenten., met allemaal kwaliteiten waar we goed in zijn. Voor haar hadden we een liedje gemaakt op She is the Best! Dit lieten we afspelen met alle foto’s uit het verleden. Een afscheidscadeautje hoorde er ook bij. Een bon om allerlei avonturistische activiteiten te doen. Mij niet bellen! Samen met Linda hebben we een EHBA (Eerste Hulp Bij Afscheid) zakje gemaakt met de volgende inhoud:

• A4-schrift, om haar wilde plannen in te noteren
• fluostiften, om belangrijke vragen aan te duiden
• stylo’s,
• ledkaars, omdat dit veiliger is voor je pc, (had ooit eens met een kaars haar pc een zwarte streep gegeven)
• kaarsje met letter B, ze heet Barbara
• Post-its, om dingen te noteren die ze niet mag vergeten
• zakdoekjes, voor de moeilijke momenten
• roze neonbril, voor als het donker wordt.

Bij het typen van deze blog werd ik gekatapulteerd naar dat mooie moment.

Hoe is je maand verlopen?