Eigenlijk winkel ik niet graag. Toch moet ik af en toe naar de stad om geschikte kledij te vinden. Je hebt mensen die bijna alles online kopen omdat ze hun merk en de juiste maat kennen. Ik hoor daar niet bij want ik draag heel weinig merken. Wanneer ik in de winkels rondloop of op bepaalde website surf, vind ik veel kleren mooi. Vol goede moed begin ik te verzamelen. Ik vul mijn armen met broeken, truien, T-shirts, bloezen tot ik ze bijna niet meer kan dragen. Ik zie er dan uit alsof ik ga verhuizen, maar dan modieus. Pas in het pashok komt de confrontatie.
Daar hang ik de kleren verdeeld over 3 kapstokken. Ja, NEE of misschien. Ik begin altijd optimistisch. Alles start op de JA-kapstok. Dat duurt ongeveer twee minuten. Al snel verhuist het grootste deel richting NEE. Omdat de kleren in de winkel duidelijk een ander lichaam voor ogen hadden dan het mijne. De misschien-kapstok is een twijfelzone. De zone dat perfect bij mijn horoscoop past (weegschaal). Het zijn meestal de kleren die “nog nét kunnen, maar uiteindelijk bijna altijd eindigen bij de NEE-kapstok, zeker als ik begin te rekenen.
Onlangs ging ik naar de solden, natuurlijk weer met handenvol kleren. Ik was op zoek naar iets nieuws voor de feestdagen en vroeg raad aan een verkoopster. Dat doe ik altijd wanneer ik iets specifieks zoek, vooral om achteraf terug te twijfelen en het op het ‘de verkoopster hangt me terug’ rek terechtkomt. Ik had een lange rok in mijn handen en vroeg of deze me niet ouder maakte. Ze antwoordde, “‘nee hoor, want ik draag ook een lange rok’, terwijl deze mevrouw ouder leek dan mij 🤔. De hare was effen zwart, die van mij had een drukke print. Dat stelde me… niet helemaal gerust, maar ik nam hem toch mee naar het pashok.
Zoals altijd begin ik de leukste stukken eerst te passen. In het begin ben ik altijd enthousiast en belanden er een paar kledingstukken op de JA-kapstok. Dan volgt er onvermijdelijk dat moment waarvan ik denk ‘hoe komt het dat die er helemaal anders uitzien in de spiegel, terwijl ze in mijn hoofd perfect op me zouden gepast hebben?’
Er waren ook een aantal stuks waarvan ik dacht ‘Kan ik dat nog dragen nu ik 46 jaar ben?’. Verschrikkelijk vind ik het, dat ik op een leeftijd gekomen ben, waarop ik deze vraag stel. Wanneer is dat gebeurd? Wanneer is het moment gekomen waarop kleding geen ‘leuk’ meer is, maar een ethische discussie?
Geef toe, een T-shirt met Snoopy op… dat is toch raar of niet? En toch hang dat in de damesafdeling. Bij mij gaf het een gevoel dat ik graag nog 5X4 wilde zijn, maar dat helaas niet meer ben. Mijn hoofd zei “schattig”, mijn spiegel zei ‘nee’, en mijn NEE-kapstok knikte instemmend.
Uiteindelijk verlaat ik het pashok meestal met één of twee kledingstukken, lichte twijfel en een zware zak zelfreflectie.
Heb jij ook al een moment of kledingstuk gehad waarvan je denkt
‘Dit kan ik niet meer dragen!’ of ligt dat gewoon aan mij… en aan Snoopy?
Wil je liever iets privé delen?
Dat kan!
Laat hier je berichtje achter
=> Het zal veilig in mijn inbox landen
Ontdek meer van herenowfamilyblog
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Zal ik in vervolgd mee moeten gaan zal dan beter zijn🤣
Dan kom jij met volle zakken uit de winkel?😜
Haha Herkenbaar van de kapstokken. Bij is het dan vooral de poep die er in moet passen. 🫢
Als je iets met Snoopy wil aan doen, dan moet je dat gewoon doen! Ik zal het alvast cute vinden 🤗 (zegt diegene met de siepie-oorbellen)
Anja, vanuit de grond van mijn hart en met alle liefde: fuck it :p
Als je iets leuk vindt, moet je het gewoon dragen. Andere mensen zijn helemaal niet zoveel bezig met welke kleren je draagt, dus je moet het voor jezelf doen en als je er blij van wordt zeker 😉 Het leven is te kort om je daar zorgen over te maken.