Vroeger was de postbode een bekend figuur in het dorp. Werd vroeger aangesproken als ‘facteur’. Lijkt nu eerder een denigrerend woord, terwijl het van het Frans komt. Via het kerkplein stapte hij door de omliggende straten van huis tot huis met zijn grote, zwarte leren tas op zijn buik. Iedereen kende hem (was steeds een man) en hij kende iedereen. Het moment dat de ‘pensioenen’ rond gedragen werden, duurde zijn toer altijd langer. In ieder huis moest de postbode binnen gaan waar hij, bij het overhandigen van het geld, een druppel jenever gepresenteerd kreeg.
Na tientallen jaren kwam de postbode met de fiets en werd de loodzware tas vooraan op de fiets geplaatst. Met gevulde fietstassen reed hij van brievenbus naar brievenbus. De ene vooraan de gevel de andere via een oprijlaan (vb. bij meneer Doktoor, Notaris of meneer de Graaf). Nog steeds kende iedereen de facteur en was hij een graag geziene persoon. Vanaf hier kan ik het mij herinneren. De tijd dat een postbode te voet ging, ken ik enkel uit de series en films (Dowtown Abby).
De postbode droeg namelijk een uniform, jas, broek, pet, overhemd, sjaal en handschoenen. Nu nog altijd maar niet meer het volledig zwarte en sommige accessoires hebben ze achterwege gelaten zoals de sjaal en de handschoenen.
Na de fiets kwam de bromfiets. Voetpad op, voetpad af. Je hoorde hem van ver afkomen met zijn bromgeluid. Sommige modellen moesten ze eerst al lopend starten. Ik vond dit altijd een grappig zicht. Geen zak meer vooraan, 2 fietszakken of een open bakje achteraan. Er was minder en minder tijd voor een gezellig babbeltje. Hij moest immers op tijd in het hoofdkantoor binnen zijn om de post van de volgende dag te sorteren. Aangezien er meer en meer post en pakketjes werden verstuurd, kreeg de postbode enkele straten toegewezen. Ik weet dit van mijn nonkel die postbode was. Ik kan mij niet herinneren dat hij met een brommer gereden heeft. Zou ik eens moeten navragen?
Door de vele pakketjes was het niet meer mogelijk om die per bromfiets te bezorgen, daarom werden er auto’s aangeschaft. In begin was dat hun hoofdtaak. Pakjes rondbrengen. Nu is daar de ‘gewone’ briefwisseling bij gekomen en rijden ze met hun auto van brievenbus naar brievenbus. Echt tot vlak voor de gevel. Vroeger kon je een vertrouwensband opbouwen met je postbode.
Je kon bijvoorbeeld vragen om de pakjes toch achter te laten terwijl je niet thuis bent. Jammer, nu kent niemand hem of haar nog (ja ondertussen zijn er vrouwelijke postbodes), want iedere keer zie je iemand anders in den ‘oto’ van de post zitten en dat is de evolutie van de postbode tot nu.
Wie weet wat de toekomst ons nog zal brengen? Geen lelijke brievenbus aan de gevel maar een platform waar drones kunnen leveren. Geen briefwisseling maar alles digitaal. Wie zal het zeggen? De toekomst…
Ontdek meer van herenowfamilyblog
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Onze postbode is wel altijd dezelfde man, maar ik weet zijn naam ook niet. De vorige kenden we wel relatief goed! Ik mocht van hem eens met zijn autosleutel mijn pakketje uit zijn auto gaan halen (hij had het niet meegebracht omdat hij dacht dat er niemand thuis was)! :p