Blog Strandkriebels & eerste werkweek

Het is een lange voormiddag voor L. Ze vertrekt maar pas om 12u30. (als je dit lees is ze bijna terug haha) Gelukkig voorzie ik nog een bezoekje aan de winkel om een snoepjes te kopen voor onderweg. De rugzak wordt gemaakt. De laatste benodigdheden worden in de valies gestopt. Met matching gekleurde nagels op vingers en voeten (met Anse) staat ze te popelen om te vertrekken. Door de motregen mochten de kinderen onmiddellijk op de bus stappen. Spijtig genoeg geen groepsfoto. Laat ons hopen dat ik er één kan maken als ze veilig en wel terugkomt van haar ‘Strandkriebels’ te Bredene.

Mijn eerste werkdag na een zalige (lange) vakantie zit erop. Ik ben super blij dat ik zoveel weken na elkaar kan nemen. Ik heb het gevoel dat ik echt uit de dagelijkse sleur geweest ben. De goesting om te starten is terug. ’s Morgens ga ik eerst langs mijn standplaats om dossiers op te halen. Ik heb een afspraak om 10u op een andere vestiging voor een bijsturingsgesprek. Hopelijk zijn de frustraties uitgepraat tussen werkgever en werknemer en verloopt de rest van de opleiding vlotjes? Ik start mijn pc terug op maar krijg een serieuze error op mijn scherm. Een collega raadt aan om de helpdesk te bellen. Ik krijg op het bandje te horen dat ik niet alleen ben met mijn probleem 😢. Best vervelend omdat ik nog allerlei documenten moet afdrukken voor mijn volgende afspraken. Ik probeer mij zo productief mogelijk bezig te houden door mails te checken via mijn telefoon en collega’s lastig te vallen om de nodige documenten te printen die ik nodig heb. Voor ik het weet is het middag. Ik ga een broodje halen en na een vlugge lunch vertrek ik richting mijn afspraak en daarna naar mijn volgende. Eens thuis kan ik nog steeds geen gebruik maken van mijn computer. Ik hoop dat het morgen opgelost is.

We zijn op fietsweekend vertrokken zonder kinderen. Het ideale moment, want ze zijn allebei op kamp. Wie meer wilt lezen, kan hier klikken.

Ik vertrek met de fiets richting een opleiding. Ik spreek met Linda ergens onderweg af om samen te rijden. Een nieuwe werkwijze van afspraken maken wordt deskundig uitgelegd. Het viel mee van saaie materie maar toch valt er iemand flauw. Ze krijgt een epileptische aanval. Ik ren naar het onthaal 3 verdieping naar beneden achter een magneet om haar apparaat terug op te starten. Ik ben nog nooit zo vlug naar beneden gelopen. Gelukkig werkt de magneet onmiddellijk en is ze bij bewustzijn. Haar man wordt gebeld om haar op te pikken. Haar collega’s blijven er rustig onder maar ik ben wel een beetje van mijn melk. Na de opleiding gaan Linda en ik een beker pasta halen. Zalig om in een stad een opleiding te krijgen. Je kan dichtbij steeds iets halen. In late namiddag krijg ik telefoon van de helpdesk om mijn pc terug aan de praat te krijgen. Ik vul de feedback mijn gesprekken in. Gelukkig heb ik alles goed genoteerd in mijn schrift.

A. komt thuis van kamp. Omdat ze niet zoveel geslapen heeft op de bus, ziet ze er moe uit. Haar vriendje stond haar op te wachten, grote amour pour toujours. Hij blijft ’s avonds nog eten en dan pikt zijn mama hem op. A. kruipt nog in bad en dan bed in voor een zalige nacht in haar eigen bed. Wij kruipen ook in ons bed met een gerust hart omdat ze veilig thuis is. De verhalen zullen de komende dagen wel volgen (hoop ik) #tiener.

Woensdag is tijd om naar de Peloes te gaan na de werkuren. Samen met 4 collega’s hebben we een leuke tijd. Vorige keer had ik veel spijt dat ik niet mee om frietjes geweest was, dus dacht ik dit laat ik geen 2de keer gebeuren. Heerlijke frietjes met stoofvleessaus en een curryworst special is het geworden. Ik neem dikwijls hetzelfde. Af en toe vraag ik een andere saus (spaghettisaus) of een Bicky burger. We zitten buiten op het terras toen we getuige worden van verkeersagressie. Er wordt fel geroepen van de brommer naar de auto en omgekeerd. De auto parkeert zich aan het frietkot en loopt naar de brommer. Na een beetje heen en weer geduw, beslist de bestuurder om terug naar de auto te gaan. Op dat moment krijgt hij een duw vanuit de rug en valt hij met zijn hoofd op een groot digitaal informatiebord. De vrouw van de bestuurder filmt alles tot wanneer de bestuurster van de bromfiets dit ziet. Ze gooit de gsm met grote kracht op de grond en beginnen aan elkaar haar te trekken. En wij, wij zaten op de eerste rij. Het hele incident sloeg zo in mijn benen. Ondertussen stond de man die gevallen was recht. Zijn hoofd vol bloed. De mannen liggen te rollen over het voetpad terwijl de vrouw van het frietkot naar de politie aan het bellen is. Politie en ambulance komen ter plaats. Maar goed ook want het gezicht van de ‘gevallen’ man is volledig bebloed doordat zijn oor gescheurd is. Een horrorfilm was er niets tegen. Ik die dacht een rustig frietje te kunnen prikken op een terras 😱. Ik heb er niet goed van geslapen, zag steeds alle beelden terug.

Vandaag een nieuwe dag. We rijden met verschillende collega’s naar een andere vestiging. Iedereen heeft afspraken maar weinig opkomst. Spijtig! In de namiddag doe ik een brainstormsessie met een collega om het takenpakket van binnenkort 2 vertrekkende collega’s draaglijker voor ons te maken. We zijn voorbereid en kunnen het maar voorstellen volgende week op de vergadering. We rijden samen naar huis. Samen op, samen af! Thuis komt de geur van een verse cake me tegemoet. A. wilt mij verrassen met een zelfgemaakt gebakje. Super leuk toch? We laten hem eerst afkoelen, terwijl maak ik spaghetti klaar voor mij.

Vind je deze een leuke blog maar heb je geen zin om een reactie achter te laten. Klik dan hieronder op het hartje. Dat doet me veel plezier.