Blog De signalen

Het is vrijdag en ik had beloofd aan een vriend om de instellingen van zijn computer na te kijken. Zijn vader kan geen mails meer ontvangen sinds een update. Eerst zorg ik dat de meisjes op tijd naar school kunnen vertrekken. A. voelt zich niet zo goed en neemt een dafalgan mee. Na L. bij haar vriendin afgezet te hebben, laat ik de honden buiten. Ondertussen vouw ik een was op en maak de kachel proper. Ik steek de honden terug in hun kot en vertrek. Als je je paswoord vergeten bent, is het niet gemakkelijk om iets in orde te krijgen. Ik vind de plaats waar het wachtwoord is ingegeven maar er staan enkel zwarte bolletjes. Ik zie dat het zeven tekens is maar zijn ander wachtwoord bestaat uit 8 tekens. Verwarrend. Ik zoek verder en ik denk dat ik het wachtwoord kan veranderen als ik mij kan aanmelden als beheerder. Jammer genoeg weet ik hier ook het wachtwoord niet van. Ik zeg dat ik verder zoek en nog eens opnieuw zal langsgaan. Eens thuis stofzuig ik het huis en sla ik een dweiltje, vouw ik nog een was op. Ik schrijf een stukje aan mijn blog en ik moet dan vertrekken naar de schoonheidsspecialiste. Ik heb een vrijgekomen plaats ingevuld. De behandeling duurt een uur. Zalig denk ik. Een ontspannende gelaatsverzorging. Ik lig tien minuten in de relaxzetel en krijg telefoon van A. Ze voelt zich niet goed en wilt dat ik haar ga halen aan school. Dat lukt natuurlijk niet want de behandeling is al begonnen. Ik zeg dat ze toch de trein moet nemen maar dat ik haar zal oppikken aan het station en de fiets in de auto zal leggen. Ze vindt het goed. Daar gaat mijn ontspanning. Ik lig de hele tijd te denken aan haar. Ondertussen blijft mijn telefoon op de achtergrond zoemen. Ik stop eerst aan de apotheek achter een voorraad pijnstillers. Ik verander van auto en vraag aan L. of ze kan meerijden om de fiets in de auto te leggen. A. neemt direct als ze thuis is een pijnstiller en rust in de zetel. We babbelen over haar rapport. Ze heeft goed gewerkt en dat zie je in de punten. Ik ben blij voor haar. We bestellen frietjes van de frituur want we hebben allemaal vroeg honger. Ik geniet van mijn bicky burger en eet minder frieten hierdoor. De frieten zijn terug niet wat ze zouden moeten zijn maar ik eet ze zo. K. is in de Ardennen maar ik rij niet naar daar. Hij moet morgen weg en zondag komen er vrienden van de jacht. Hierdoor zal ik hem weinig zien. Zondag komt hij naar huis en dan is alle aandacht voor ons. Joepie! Nu is het tijd voor The Masked Singer. Wie zal er nu uitgaan?

Het is weekend, het lijkt wel zondag maar hoe leuk is het dat het pas zaterdag is. Ik laat de honden buiten. Ik heb zo’n apparaat om appelsienen te persen. Je duwt met een grote hendel het sap in het glas. Super leuk vind ik het. Meestal doe ik het op zondag omdat ik dan het gevoel krijg dat ik in één of ander ontbijthuis zit. Ik heb onlangs bij de boodschappen een zak appelsienen meegenomen met voorbedachte rade. De spinnen weten precies dat het binnenkort Halloween is. Ze doen hun best om overal hun webben na te laten. Ik stapel de meubels op elkaar. Ik ga een afdekzeil kopen en zo staat het winterklaar.

Mijn ramen kunnen een grondige poetsbeurt gebruiken. Omdat ik niet naar de Ardennen ben, kan ik die taak vandaag doen. Het ene wasmachine na het andere wordt gedraaid. Ik ben er bijna door. De ramen in de keuken worden de binnenkant ook gedaan. Ook nodig want als de zon erop schijnt enfin ja ik moet het niet zeggen zeker. De honden lagen erbij en zagen dat het goed was. Ik maak spaghetti voor mezelf klaar en de meisjes eten noodles. In de namiddag gaan we shoppen want ik heb budget gekregen van K. Joepie! We kopen een vroeg verjaardagscadeautje voor A. Een kersenpitkussen kan ze zeker gebruiken tegen de maandelijkse krampen. Ze is er heel blij mee. Ik koop voor mij ook één. Zo heb ik een oplossing voor mijn koude voeten als K. niet thuis is. Ik ben al een tijdje op zoek naar mijn kussen en toen viel het mij te binnen dat het kapot is. De naad is open gegaan en hierdoor een stuk verbrand in de microgolfoven. De leeftijd zeker? Ik koop 2 jeansbroeken en in de juiste lengte. Super blij mee want met mijn kleine gestalte moet ik dikwijls de lengte van mijn broeken inleggen. Nu kan ik ze direct aandoen. Deze avond staat er pizza op de menu. De meisjes met salami, ik hou van vegetarische vooral voor de vele groenten.

Kan je geloven dat ik niet meer goed weet wat ik deze week allemaal gedaan heb? Het zijn zo’n hectische weken geweest, werk gecombineerd met de meisjes. Vandaag op zondag heeft A. afgesproken met een (haar) vriend en moet ik haar afzetten. Ik zet Waze op maar ik slaag er toch in om verkeerd te rijden. Ik rijd door de tunnel in plaats de straat rechts. Is dit een signaal? Meestal kan ik goed mijn weg vinden. Ik kijk verwonderd naar de tunnel want hij is super mooi geworden dan in de tijd dat ik hem moest nemen om naar mijn werk te gaan. Prachtige verlichting en mooie tekeningen worden geprojecteerd op de muren. Ik rij bijna door het rood omdat ik de verkeerslichten over een baan met 6 rijstroken niet zie staan. Gelukkig kan ik op het laatste nippertje nog reageren. Uiteindelijk geraken we er veilig en wel. Ik moet aan de tijd denken dat opa met zijn camionette jaren moest manoeuvreren in de kleine straatjes voor zijn werk. Hij liever als ik. We worden ontvangen met een stukje taart en koffie. In de namiddag willen ze naar de cinema gaan. Zijn mama brengt haar ’s avonds naar huis. L. en ik gaan we op ziekenbezoek. We nemen een fruitmand mee want de zieke moet een beetje gezonder leven volgens de dokter.

Maandag werk ik van thuis uit. De ene telefoon na de andere. Ik ben binnenkort aanspreekpersoon en ik wil mij nog deftig voorbereiden. In de namiddag lees ik de nodige materie. Mijn hoofd zit vol en dan begint mijn tweede rol. Deze week geen Hello Fresh. Vandaag is het restjesdag. Iedereen mag kiezen. Er is pizza, spaghetti, lasagne. Ik vraag A. haar lessen op voor de volgende dag. Ik neem nog een bad, we kijken een paar afleveringen van The Resident en ga slapen.

Ik rij naar een collega om te carpoolen. We rijden samen naar een andere vestiging waar we om de 20 minuten afspraken hebben. Tussentijds print ik een aantal documenten af die ik woensdag nodig heb. Als ik naar daar ga, neem ik bijna nooit boterhammen mee omdat ze lekkere broodjes op de hoek verkopen. Ook vandaag bestel ik ’s middags een broodje. Op mijn laatste afspraak moet ik een administratief document laten ondertekenen door een werkgever en we kunnen vertrekken richting huiswaarts. Vandaag is het oma en opa dag. Er staat spaghetti op de menu (weeral 😁) We blijven niet plakken want A. moet nog voorbereiden voor de volgende dagen. Er staat veel op de planner deze week. Ik vraag haar geschiedenis op. Ongelofelijk moeilijke woorden en namen. Dingen die ik niet geleerd heb (denk ik) of toch al vergeten ben ☺️.

Op woensdag maak ik mijn vacatures in orde want morgen hebben we terug mensen uitgenodigd. Er wordt veel gecommuniceerd over werkgevers die niet meewerken. Ik bekijk mijn agenda voor deze namiddag en merk dat ik een dossier niet heb. Ik moet naar het kantoor om het dossier te printen. Wat de kop vergeet, moeten de benen uitzweten zeggen ze bij ons. Er is iets van! Ik installeer mij beneden en print de nodige documenten. Ik steek alles in mapjes en pik A. op aan haar school. We hebben zin in een broodje en gaan bij Panos bestellen. Ik neem ook een brood mee dan moet ik niet meer stoppen bij een automaat. In de namiddag rij ik van de ene afspraak naar de andere. Ik pik L. op bij oma en opa. We zitten in de auto om te vertrekken en hij wilt niet meer starten 😢. De buren hebben startkabels en we proberen hem op deze manier aan de praat te krijgen, zonder succes. K. is aan het werk en kan de booster niet direct brengen. Ik bel naar de pechdienst, zij gaan een technieker langs sturen. Ik wacht en wacht. K. komt mij en L. oppikken en op dat moment komt de technieker langs. Hij hangt zijn booster eraan en de auto is direct vertrokken. De batterij is kapot. Direct rijden is de boodschap en zeker niet afleggen onder de baan. Ik heb geen zin meer om te koken, dus beslissen we om frieten te bestellen. Ik weet het, het is geen vrijdag maar mag het even. Ik doe een bestelling via de app en tegen dat we aan de frituur zijn, kan ik ze direct meenemen. Ik moet 5 keer tegen mezelf zeggen, de auto niet afleggen, de auto niet afleggen. Je kent dat hè uit gewoonte zou je het nog doen en heb je weer problemen. We geraken goed thuis. Er is een Bicky Burger teveel in de bestelling. Blijkbaar heb ik één teveel besteld. Dat is een signaal dat het teveel aan het worden is in mijn hoofd. Ik geraak niet meer uit mijn woorden tijdens ons gesprek aan tafel. Nog een signaal.

Donderdagochtend moet ik heel vroeg vertrekken. Ik neem K. zijn auto. Ik heb geen tijd om te kijken of mijn auto zal starten. Ik wacht alvast tot L. uit haar bed is dat ik zeker weet dat ze op school zal geraken. Ze moet alleen alles afsluiten want haar zus is al vertrokken met de trein. Lichten uitdoen en de deur vastdoen én op tijd op school geraken. Ik vind het toch niet evident of vanzelfsprekend voor een kind van 10 jaar. Onderweg denk ik er steeds aan. Ondanks dat ik op tijd vertrokken ben, geraak ik niet op het afgesproken uur bij mijn collega. Ik probeer via de Bluetooth te bellen. Hij zegt dat zij niet in mijn contacten staat, terwijl wij dagelijks berichten sturen 🤦🏼‍♀️. Ik begin onrustig en ambetant te worden. Ik zie haar wachten op de parking. Er breekt iets in mij en barst in tranen uit. Het is de druppel. Te laat komen. Ik wilde niet te laat komen. Ik wilde niet dat zij op mij moest wachten. Ik wilde niet dat mijn auto in panne viel. Er zijn zoveel dingen die mij een gevoel van onrust bezorgen dat ik het niet meer kan plaatsen. Ze troost mij met de woorden dat het de laatste dag is deze week en dat we nadien verlof hebben. Ik probeer alles af te werken om met een goed gevoel in verlof te kunnen gaan. Eerst moet ik een happy face opzetten want er is een jobevent geplant en in de namiddag teamvergadering. We sprinten van het ene naar het andere. Ik heb met een collega afgesproken om te trakteren. Hij heeft gekookt en ik moest niets doen enkel opeten. Gelukkig, want ik heb geen idee wanneer ik dit nog zou moeten gedaan hebben. Van mij op te jagen en de stress krijg ik bijna niets door mijn keel maar ik probeer toch een beetje te eten. Ik hou mij op de achtergrond tijdens de teamvergadering want we krijgen de vraag hoe we de taken gaan verdelen van een collega die in pensioen gaat. Ik zie het niet zitten. Op dat moment moet ik mijn auto verplaatsen want ik sta dubbel geparkeerd. Een geluk voor mij dat ik het allemaal niet meer moet aanhoren. Ik kom terug en merk dat het onderwerp voorbij is. Ik durf niets vragen wat er afgesproken is. Na de vakantie zal ik het wel te weten komen. Hopelijk ben ik hersteld en kan ik er terug tegen.

Op het einde van deze week herken ik alle signalen. Verkeerd en ongeconcentreerd rijden, dingen vergeten, situaties niet meer kunnen plaatsen, moe zijn, lichamelijke klachten. Ik besef dat ik over mijn theewater gegaan ben. Ik moet gas terug nemen. Gelukkig staat er een vakantie voor de deur.

Vind je deze een leuke blog maar heb je geen zin om een reactie achter te laten. Klik dan hieronder op het hartje. Dat doet me veel plezier.