2025 *Week 48*

Deze nacht was een helse nacht. Ik bleef maar kijken op mijn telefoon of K. veilig is toegekomen in de Ardennen. Daarom ben ik veel te laat in slaap gevallen om dan midden in de nacht door de honden wakker gemaakt te worden. Wanneer ik uiteindelijk uit mijn bed kom om van mijn oren te maken dat ze moeten stil zijn, is het beter, maar dan loopt precies direct de wekker af. Ik druk toch nogmaals op snooze om dan L. aan mijn bed te vinden dat ik moet opstaan. Haar fiets is nog steeds niet gemaakt, dus moet ik haar aan het school afzetten. Vandaag maak ik er werk van. Beloofd! De voorbije dagen goot het water, dan heb ik geen zin om een fiets in een koffer van een auto te manoeuvreren.

Nadat ik L. aan de schoolpoort afgezet heb, begin ik de was te sorteren. Het eerste machine draait op volle toeren. De vaatwasser is volgepropt en wordt op gezet. Er stond nog een gevulde wasmand op mij te wachten, die vouw ik eerst op voordat ik een koffie drink. Nadien wil ik vol goede moed naar een reisbureau vertrekken. Bij het checken van de openingsuren zie ik dat het permanent gesloten is. Bummer! Ik vraag ergens anders online een offerte op. Hopelijk heb ik vlug antwoord dat we kunnen beginnen plannen. Binnenkort meer hierover…

K. vroeg gisteren om naar de bank te gaan. Bij het vragen wat er moet betaald worden, zei hij dat het zelf zou doen 🙃. De vaatwasser is ondertussen klaar. Door het wegzetten van het servies, vind ik dat de kast, waar alle brooddozen instaan, een beetje van een chaos is geworden.

Voilà, terug orde na de chaos. Ik heb dan ineens de vaatwasser opnieuw gevuld en de rest met de hand afgewassen, zodanig dat de keuken terug toonbaar is. Ondertussen is het elf uur en kan ik mijn tweede machine was insteken. De zon schijnt 🤪.

Na de middag vertrek ik naar mijn tante. Ik had beloofd om vandaag nogmaals naar de instelling van haar videofoon te kijken. Ondanks dat ik alle stappen volg, krijg ik het niet in orde. Ik schakel een hulplijn. Van K. heb ik een telefoonnummer gekregen van een technische dienst. Allé dat dacht ik toch. Bij de uitleg die ik kreeg, stel ik me soms toch vragen. Van op afstand krijgen ze het niet in orde. Er moet een technieker langs komen. Ik bel één uit de buurt op. Ze proberen via de telefoon me te helpen, maar het zijn allemaal dingen die ik reeds geprobeerd heb. Volgens heb ik alles gedaan wat ik kon en moeten ze toch langskomen. Ik stuur een mail met de gegevens van mijn tante.

Na mijn interventie pik ik L. onderweg van school op. Omdat we samen een vieruurtje gegeten hebben, nemen we een klein hapje als avondmaal. Nadien verzamelen we alle spullen om mee te nemen naar de Ardennen. Dan val mijn frank! Wat ben ik vergeten! Verdorie, de fiets van L. Nu is hij nog niet gemaakt. Omdat L. en ik onderweg een spel spelen (woordjes zoeken), gaat de tijd snel voorbij. Terug happy faces ☺️.

Op zaterdagochtend staan we vroeg op. Er gaat vandaag een evenement door van de jacht. Alles is versierd met een wit tapijt van sneeuw, eigenlijk is het aanvriezende mist. Is het niet prachtig?

Vandaag ben ik verantwoordelijk voor de catering. Deze ochtend wordt er koffie en warme chocomelk voorzien. Tijdens de middag hebben ze keuze uit 2 soorten soep (pompoen en erwten) met pistolets of sandwiches. ’s Avonds kunnen ze genieten van hot-dogs. Daarna is het gezellig samen zijn rond de vuurschaal omdat het ’terug’ begint te vriezen.

De mooie dag zit er op. Ik voel dat ik mijn reserve ben aan het opgebruiken. Die verkoudheid blijft mij parten spelen. Na de douche voel ik me een beetje beter. Het doet deugd na zo’n dag in de koude.

De dag erna vind ik altijd hatelijk. Dan begint het opruimwerk. K. en ik legen de camionette en remorque. Het is altijd een grote volksverhuis, echter met dingen die we allemaal nodig hebben: 2 tenten (voor mocht het regenen), hout voor op de vuurschaal. Bakken met drank, eten, soep verwarmers, vuurtjes om te koken, 2 opvouwbare tafels, … Uren later is eindelijk alles op geruimd en dan is het tijd om naar huis te vertrekken voordat de chaos op de baan begint.

Vandaag is het treinstaking. Ik wist dit op voorhand. Gisteren had ik flink naar de uurregeling van de NMBS gekeken en was aangenaam verrast dat de trein van A. reed. Ik vertrek op mijn normaal uur naar het kantoor. Op het kantoor krijg ik bericht van A. dat ze niet op school geraakt. Ik snap er niets van. Is die regeling vandaag dan veranderd? Nee hoor, omdat ze vandaag een uur later mag starten op school blijkt dat die trein niet rijdt. Gisteren had ik op het gewone startuur gekeken. Stom, ik weet het. Na het informeren van A.’s afwezigheid aan de school, krijg ik een gepeperde mail terug met de melding dat de staking op voorhand werd aangekondigd. Dat ze er alles moet aan doen om op school te geraken. Dat is niet mogelijk omdat ze dan een trein zouden moeten nemen die een uur en half duurt met een overstap. Voor hetzelfde geld staat ze vast bij de overstap en kan ik haar ikweetnietwaar gaan halen. Van mij krijgt ze de toestemming om thuis te blijven.

In de voormiddag zit ik even samen met Linda terwijl er 7 werkmannen in het kantoor rond lopen. Ze komen alles aanpassen om het gebouw rolstoeltoegankelijk te maken. Ze willen het label in ieder geval halen. Er worden nieuwe gaten geboord en de oude blijven ‘gewoon’ zichtbaar. Jammer om dit te moeten zien in een nieuw gebouw. Ze staan met 3 in een kleine WC om een spiegel op te hangen 🤦‍♀️. Ze verzetten de printer waardoor we in de namiddag niet meer kunnen printer omdat er een communicatiefout optreedt. Hierdoor moet ik, voor ik naar huis rijd, naar een andere vestiging omdat ik mijn documenten morgen in de namiddag nodig heb.

Vandaag is L. thuis omdat het onderwijs in de lagere school staakt. Tegen de middag komt opa haar halen omdat ik een hele namiddag afspraken heb. Dat komt goed uit omdat het vandaag oma en opadag is en ik toch naar daar moet. A. is wel naar school kunnen vertrekken. Tijdens de middag eet ik samen met K. Veel smaak van zijn eten heeft hij niet omdat ik sterk verkouden is. Ik ben mooi op tijd voor mijn eerste afspraak. Het gesprek gaat door in het Engels. De supervisor verwent mij met koffie en gebak. Hij dringt zelfs op een menu aan, maar daarvoor pas ik toch aangezien ik juist van tafel kom. De persoon met wie we een afspraak hebben, is er niet. In mijn hoofd ben ik aan het rekenen hoeveel tijd ik ga moeten doden vooraleer ik naar mijn andere afspraak kan gaan. De supervisor belt haar op en ze komt een half uur later dan voorzien aan. Gelukkig heb ik genoeg marge genomen tussen beide afspraken. Ik spreek haar toch aan over het belang van aanwezigheid zijn en/of verwittigen mocht het niet lukken. Dit om mijn tijd efficiënt te gebruiken, want ik was immers een uur onderweg enkel. Ze had een probleem met haar telefoon en belooft me plechtig dat ze de volgende keer er zal zijn. Op hoop van zegen… Nadat de contracten ondertekend zijn, rijd ik door naar mijn volgende afspraak. Ik weet niet wat het is maar die persoon geeft mij steeds de bibber in mijn benen. Normaal gezien ben ik verbaal sterk genoeg om te verdedigen, maar toch kruipt ze onder mijn vel. Om de discussie te eindigen en nog niet toe te geven aan haar eisen zeg ik dat ik het zal bespreken met mijn teamleider. Tijdens mijn rit naar huis, bel ik naar een collega en na het gesprek voel ik me gewapend voor mijn volgend gesprek.

Op woensdag spreek ik met A. af dat ze tijdens de middag naar het kantoor mag komen, omdat ze niet thuis geraakt wegens de treinstaking. In de voormiddag staan er gesprekken gepland. Er komen 3 gesprekken opdagen waarvan zelfs één die eerst gezegd had dat ze niet gingen komen en dan er toch zijn. Na een uur krijg ik bericht van A. dat ze al naar huis mag, omdat de leerkracht in een andere klas moet staan. Daarom kreeg ze op maandag van mij toestemming om thuis te blijven. Eerst van hun theater maken om dan uiteindelijk geen lessen te geven op de dagen die voorzien zijn. Soms vraag ik mij af of ze wel genoeg lesuren krijgt? Van zedenleer mag ze om de zoveel tijd naar huis omdat het de enige uren zijn op donderdagnamiddag. Die mevrouw is ernstig ziek en wordt met een doorschuifsysteem af en toe eens vervangen. Persoonlijk vind ik dat niet erg omdat het zedenleer is.

Omdat ik nog bezig ben met mijn gesprekken, vraag ik aan A. om naar het kantoor te komen en te wachten tot we tijdens de middag naar huis kunnen vertrekken. Wat een gedoe die staking. Tijdens de middag eten we allemaal samen en in de namiddag kan ik mijn administratie verwerken van mijn gesprekken in de voormiddag. ’s Avonds rijd ik met mijn auto naar de garage. Die krijgt morgen een onderhoudsbeurt. K. pikt me terug op en daarna maak ik mijn handtas klaar voor de opleiding van morgen. Ik steek er een boekje in om notities te nemen en schrijfgerief.

Omdat ik ook nog fruit en een drinkfles wil meenemen, verander ik van tas. Ik leg alles op tafel en loop rond met mijn telefoon om hem niet te vergeten. Wat vergeet ik? Juist ja, mijn telefoon, mijn drinkfles en mijn horloge (want die lag nog op te laden). Moraal van het verhaal: verander nooit ’s morgens vroeg van handtas. In de stad ben ik altijd blij dat ik met mijn mini autootje kan rondcrossen. Nu ben ik blij dat ik de auto van K. kan gebruiken. Ik parkeer me op de oude vestiging waar Linda me al staat op te wachten om samen naar het station te wandelen. Voor een koffie hebben we geen tijd omdat de trein al klaar staat aan het perron. Het is een drukbezette trein. Eerst wilden we plaats nemen in eerste klas. Jammer genoeg dekt ons ticket dat niet daarom gaan we op zoek naar een andere plaats. We nemen plaats waar we allemaal naast elkaar zitten in plaats van achter elkaar. Later blijkt dat het de ideale plaats is om een vouwfiets te zetten. Er wordt zelfs iemand gevraagd om zijn plaats af te staan, omdat hij op een plaats zit waar iemand kan zitten met een vouwfiets. Ik doe een vlugge check en bij mijn stoel hangt geen symbool van een fiets. Oef, ik kan blijven zitten, ook al zitten we zoals haringen in een ton.

Gelukkig kunnen we nog een ‘vlugge’ koffie nemen voordat de opleiding vandaag begint. De dag gaat heel snel met, telkens op de juiste momenten, de nodige pauzes. Tijdens de middag maak ik gebruik van het restaurant. Dat is toch ongelofelijk tof dat je enkel keuzestress moet hebben tussen de verschillende gerechten die op een digitaal bord opgesomd staan. Een grote keuze tussen vegetarisch, vis, vlees voor 7,4 euro per persoon met een drankje. Er is een mogelijkheid om soep bij te nemen maar wijselijk heb ik beslist om het enkel bij hoofdgerecht te houden. De steak met champignonsaus met frietjes heeft gesmaakt. Na een uur starten we opnieuw met het 3e en 4e deel. We kunnen op tijd afsluiten en daarmee op tijd onze trein naar huis nemen.

Voilà, mijn week zit er terug op! Tot volgende week?