2025 *Week 43*

Vandaag mag A. een uur later starten op school. Ze heeft 1 uur les en dan 2 uur studie. Ligt het aan mij of heeft ze sinds de start van het nieuwe schooljaar reeds vele uren studie, door afwezigheid van de leraar, gehad?

L. moet wel op het gewone uur naar school. Wanneer zij vertrekt, kruipt A. onder de douche. A. vertrekt met een goede gevulde boekentas. Niet met boeken, maar met extra kledij. Vanavond is het haar eerste fuif. Een giro fuif met haar vriendin. Morgen organiseert de vriendin haar ouders een feestje en de meisjes mogen de bar bedienen. Zondag komt ze naar huis. Ik kan niet wachten om haar verhalen te horen.

In een vorige blog kon je lezen dat ik een nieuw bed heb. Bij een nieuw bed horen nieuwe nachtkastjes. Aangezien ze in IKEA enkel witte hadden en ik liever zwarte wil, kocht ik ze online. Wat je meestal online koopt, moet je nog in elkaar zetten. Dat is mijn taakje deze ochtend, ze hebben lang genoeg in de gang gestaan. K. heeft materiaal alles in het viervoud als het geen vijfvoud is. Toch moet ik hem gefrustreerd bellen omdat ik enkel een schroevendraaier en geen schroefmachine vind. Hij kan mij niet helpen, want alles ligt in de camionette 🤦‍♀️. Ik doe het dan maar met de middelen die ik heb. Omhoog hangen is voor K. Dan ben ik zeker dat het recht zal hangen 😄.

K. is vroeger thuis dan anders. Hij heeft tijd gemaakt om met me naar de kachelwinkel te rijden. Eindelijk is de pelletkachel besteld. Maandag weten we wanneer hij geleverd kan worden. Het toestel is in de fabriek aanwezig, maar het is de opvulbak waarover nog onduidelijkheid is. Me happy! Ik kan niet wachten.

’s Avonds kijken we eerst naar The Rookie tot wanneer The Masked Singer start. De wekelijkse zoektocht kan terug van start gaan. Wie zit er in de waanzinnige mooie pakken? Behind the scenes is ook iets waar ik naar uit kijk. Ik mis wel de reactie van familie of vrienden als ze het te weten komen dat hun kennis in het pak zit. Spoiler alert!! Als je het niet wil weten wie in Flitser ziet, dan is het best dat je niet meer verder leest. Ik kijk wekelijks naar de Verhulstjes en luister naar de podcast van Vik & Gert en toch had ik Victor niet herkend. Dat is toch straf hé! De onthulling is voor mij ook een leuke verrassing. L. is doodop na de eerste aflevering. De tv stond nog niet af of ze ligt al in haar bed. K. is bij de laatste reclame onderbreking reeds naar zijn bed vertrokken.

Na mijn ontbijt is het tijd om de vaatwasser onder ogen te komen. Het is al een paar dagen dat mijn vaatwas niet helemaal proper is. De filter krijgt een grondige beurt en een programma met een tas azijn wordt opgezet. De kachel steek ik aan, want het is fris binnen. De handdoeken draaien op een kort programma in wasmachine. Nadien maak ik samen met L. haar bagage. Ze vertrekt maandag op bosklassen naar Durbuy. Veel moet ik niet meer toevoegen, ze heeft dit flink gedaan. In de namiddag doe ik een mail naar Weba. K. wil zijn matras omwisselen naar dezelfde als de mijne. Blijkbaar heb ik deze keer een betere keuze gemaakt.

Na een namiddag zappen van de ene serie naar de andere, ben ik het beu om binnen te zitten. Het afvalbakje wordt op de composthoop gedropt. De vorige keer had ik blijkbaar de choke niet hoog genoeg getrokken. Want nu krijg ik het grasmachine wel aan de praat. Meestal is het K. die het gras afrijdt, omdat hij het zo druk heeft met zijn project wordt de half hectare afgereden door mij. Yes I Can! Daarna rijd ik met L. naar de winkel. Ze mag een snoepje kiezen om mee te nemen op bosklassen. Normaal gezien heb ik niet veel nodig maar ik beslis om toch een winkelkarretje te nemen. Gelukkig, want de kar is vol en mijn bankrekening leeg 🤪. Deze avond maak ik aardappelen in de airfryer 35 minuten op 180 graden en fishsticks voor mij in de andere lade. K. zijn vis bak ik op de pan in olijfolie. De volgende keer probeer ik deze klaar te maken in de airfryer.

Deze ochtend heb ik met de meter van L. (die ook een tante is van mij) en een andere tante afgesproken. Iedere zondag gaan ze wandelen. Normaal ben ik in de Ardennen en kan ik niet meegaan, maar deze keer wel. Tijdens een uur en half, aan de snelheid van een cheeta, wandelen we door de velden en smalle baantjes. Onderweg doen ze een kaarsje branden.

Na een kopje koffie rijd ik terug naar huis. Na 11000 stappen heb ik een douche verdiend. Daarna begin ik aan het middageten, want A. is onderweg van haar vriendin. Voor K. maak ik rijst met zalm en rode kool met cordon blue voor de meisjes en mezelf. K. maakt tijd om de nieuwe nachtkastje te monteren naast het nieuwe bed. Samen vieren we, met een glaasje bubbels, dat de slaapkamer eindelijk af is.

Maandag is, zoals bij velen, de eerste dag van de werkweek. Het is terug een week dichter bij D-day. Zo noem ik even de dag waar alle puzzelstukken in elkaar zullen vallen of ik het nu leuk zal vinden of niet. Nog 4 dagen, tel je mee af? Vandaag werk ik op het kantoor. Tijdens mijn rit naar de parking, zie ik een aantal tractoren met kar. Het lijkt wel of er een boerenbetoging op til is. Van een collega kom ik te weten dat het voor de jarenmarkt is. Vroeger kregen de collega’s er een dag verlof voor. Dit moet een toffe tijd geweest zijn. Ik ben voorstander om dit opnieuw in te voeren. Wat vinden jullie van teambinding? Connecteren met je collega’s en elkaar verder leren kennen buiten het werk om.

Deze ochtend is L. vertrokken op bosklassen. Met een goed gevulde valies heb ik haar aan de schoolpoort afgezet. De bus stond klaar om te vertrekken. A. belt nog om afscheid te nemen, maar L. is met haar vriendinnen reeds naar de juf vertrokken. K. betaalt per ongeluk 2 dozen Nespresso capsules. Vandaag wordt er 1 doos geleverd, nu is het even afwachten of er de volgende dagen nog een doos komt. Op facebook zie ik achter een pop-up venster dat L. goed is aangekomen. Om één of andere reden kan ik me niet aanmelden via K. zijn account. Zou dit ook met de problemen van Amazon zijn? A. belt me tijdens de middag dat ze zich niet goed voelt en of ze naar huis mag gaan.

Nog drie dagen tot ik zal weten of ik mijn eerste keuze heb gekregen in de reorganisatie. K. vindt dat ik dingen, waar ik geen controle over heb, moet loslaten. Gek, meestal is dat iets wat ik tegen hem zeg. Hij heeft gelijk, toch blijft het in mijn hoofd rondspoken. A. voelt zich nog steeds niet goed. Ik bel de dokter en hij heeft een medicijn tegen de pijn op haar EID kaart gezet. Vanaf het moment dat de apotheek open gaat, staat ik aan de deur om het medicijn af te halen. Binnen en buiten, zo heb ik het graag, niet te veel poespas en weinig tijd verliezen. Vandaag gaat op de servicelijn (de klantendienst) de tweede fase in. Ik verwittig een aantal werkgevers via een passende mail. De andere werkgevers contacteer ik persoonlijk. De dag gaat snel voorbij. Buiten dat er een levering voor K. is, gebeurt er niets speciaals. Het is de laatste week voor een verlof. Het rapport komt er aan en het daarbij horende oudercontact waar ik ’s avonds een afspraak voor maak. Ik ben benieuwd wat de leraar van A. te zeggen heeft.

A. heeft klassenraad vandaag, zij mag zich uitslapen en ik ook. Want ook vandaag kruip ik vanuit mijn bed achter mijn bureau. Het is een zalig gevoel tot de laatste moment kunnen slapen en me niet moeten opjagen van ’s morgensvroeg. Nog twee dagen spanning, vandaag en morgen is het zover. ’s Middags maak ik voor mezelf en A. een croque monsieur. Het voordeel van aan een winkel te parkeren is dat ik voor vertrek mijn boodschappen kan doen. Ik heb zelf al een menu voor de volgende dagen. Na de middag vertrekt A. naar haar vriendje. Vandaag zijn we kinderloos. Het ideale moment om quality time te nemen en erop uit te trekken. Ik reserveer vlug een tafeltje voor ons twee in favoriet restaurant. Bij het binnenkomen zijn bijna alle tafels gereserveerd. Ik kijk verbaasd rond omdat het midden in de week is. Maar kijk, iedereen heeft hetzelfde idee dan ons.

Het is de eerste keer dat we mosselen eten dit seizoen. Het zijn de lekkerste (van het huis) uit de omstreken. Het doet deugd om met K. alleen aan de tafel te zitten in een andere omgeving dan thuis. We bespreken de kinderen (zoals gewoonlijk) en andere dingen, zoals werk 🤪, die in ons opkomen. Het is de laatste avond voor het verdict. Morgenvroeg weet ik in welk team ik terechtkom. Om 19u komen er veel mensen binnen. Het wordt ons te druk en rijden naar huis. Ik hoop op een betere nacht!

Deze ochtend zet ik A. aan het station af. Het is stormweer. Vandaar rijd ik door naar het kantoor. Ik wil op tijd zijn. Met de jarige collega’s van vorige maanden organiseren we ontbijt voordat de teamvergadering begint. 1 van de collega wordt dit weekend 50 jaar en we willen de tafel versieren. Maar dat lukt niet. De collega is voor mij op het kantoor. Lap, daar gaat de verrassing. We zetten samen de tafel als we de langverwachte mail horen binnenkomen. Eerst krijg ik een lange tekst te zien op mijn scherm, ik scroll naar beneden en daar zie ik… eindelijk! Ik kom te weten in welk team ik terechtkom. Dan wil ik weten wat mijn collega heeft. Zit ze nog steeds in hetzelfde team als mij? Ze antwoordt eerst niet. Ze belt mij dat ze nog op de fiets ziet richting het kantoor. De mail is naar alle leden van het team gestuurd op die manier weet ik of ze in ‘mijn’ team zit. Ik zie haar niet. Ik sla in paniek. Luidop zeg ik dat ze er niet bij staat. Gelukkig zijn er collega’s die hun kalmte kunnen bewaren en melden me dat haar naam ertussen staat. Superblij en vooral opgelucht. Ik laat het haar weten omdat ik weet hoe fel het ook bij haar leeft… Wanneer we elkaar zien, doen we een vreugde dansje. Ons geluk kan niet op. Ieder lid van het team heeft zijn eerste keuze gekregen. We kunnen allemaal opgelucht adem halen. Stiekem kijken we er allemaal naar uit om niet steeds naar een andere vestiging te moeten. OK, genoeg gepalaverd over onzekerheden, nieuwsgierigheid die niet te bedwingen was, slapeloze nachten. Om het kort en bondig te zeggen: het is een mentale marteling geweest.

Na een uitgebreid ontbijt, met koeken, pistolets en pannenkoeken, start de teamvergadering. Even ervoor springt Irene vlug binnen om goeiendag te zeggen. Altijd leuk om haar terug te zien. Ze ziet allemaal blije gezichten. Tijdens de middag eten we de restjes van deze ochtend op. In de namiddag zit ik kort met Linda samen. Na de werktijd stap ik de Albert Heyn binnen om een extra pak zoete aardappelfrietjes en vis te kopen. Dit is vlug klaar in de airfryer want ik moet naar het oudercontact van A. Goed doorwaaid en nat kom ik aan.

Fier kom ik buiten omdat de leraar zei dat er gerust 10 A. bij hem mochten zitten! Volgens hem zit ze op haar plaats en doet ze het graag. Ze heeft een heel mooi rapport en toch ben ik nog helemaal niet overtuigd. Belangrijk is dat zij het ziet zitten en graag doet. Ik geef een uitgebreid verslag aan K. over het oudercontact. We scrollen nog een beetje op de telefoon en gaan dan slapen. Hopend op een nacht die ons lichaam de nodige rust brengt.

Tot volgende week…