2025 *Week 23*

Jezusmina, terwijl ik deze blog begin te schrijven, is de week terug al halfweg. Help, stop de tijd!

We zijn nog in de Ardennen op zaterdag. Het gras staat een halve meter hoog. Te hoog om met een grasmachine af te rijden. Deze uitleg krijg ik van K. wanneer ik zeg dat het handig zou zijn mochten we een grasmachine of tractor hebben. Met de tractor afrijden zou lukken, maar daarvoor moet hij wel in de Ardennen staan en niet in Mol. Ik doe de kanten af met de strimmer en het gras wordt door K. met de bosmaaier onder handen genomen. Het is de heetste dag van het verlengde weekend en die kiezen we uit om in te werken 😅. De welverdiende douche doet deugd. We nemen een aperitief en genieten van het uitzicht.

Ik maak pasta met scampi’s klaar. Kan iemand mij een lekkere tomatensaus leren maken aub? Ik eet zo graag de ‘rode’ saus maar telkens ben ik teleurgesteld van de smaak. Ze smaakt regelmatig bitter van de tomaten of kleurt ze niet mooi rood of is het geen elegante saus. Dat ik geen keukenprinses ben, dat wist je al zeker? Deze is nog iets of wat gelukt maar A. smaakt het toch niet, terwijl ze zot is van scampi’s. Jammer, zoveel meer voor ons.

’s Avonds voer ik K. naar de jacht. Daarna kijk ik met L. naar de Code van Coppens. De afwas zal voor morgen zijn. Deze keer geen herhaling voor want het is een aflevering dat ik nog niet gezien heb, althans kan ik ze mij niet meer herinneren. Na het smsje van K. pik ik hem terug op. Na het bekijken van één aflevering van Chantal gaan we slapen.

Na het ontbijt vertrekt K. op zondag nogmaals naar de Gamefair. Hij heeft daar afgesproken met een vriend. Wat gaat hij vandaag nog op de kop kunnen tikken van jachtspullen? Vrijdag hebben we 3 truien gekocht van Blaser. L. is supertrots op haar nieuwe trui. Merk je het?

Tegen de middag vertrekken wij ook richting huiswaarts. Eerst wordt het hele huis gestofzuigd en de afwas gedaan. Zo komen we de volgende keer terug in een proper huisje aan. Tussen de Ardennen en Brussel is het heel druk op de baan. Alle toeristen rijden naar huis. Ik neem de afslag in Brussel en stop in Starbucks. De meisjes krijgen dit als beloning omdat ze heel goed voor school hebben gewerkt. A. begint zich voor te bereiden op de examens en L. heeft grote toetsen de komende weken. Ik kan ze niet blijer maken, zeiden ze.

Ik verwacht K. laat thuis, daarom ga ik bij de meter van L. op bezoek. Het is daar gezellig vertoeven, want de living zit vol met familieleden die haar nieuwe inrichting willen bewonderen. K. komt ondertussen thuis en heeft een geschenkje van A. mee.

Op maandag komt Linda bij mij thuis werken. Ze komt mij helpen om alles klaar te zetten voor de teamdag van morgen, maar eerst moet er nog gewerkt worden. Ze installeert zich aan het bureau van K. Tussen de telefoons door overleggen we een aantal dossiers. Voor we het weten is 16u en we moeten nog alles klaarzetten. De tent wordt geplaatst als bescherming tegen de zon. We brengen gouden vlagjes als versiering aan. De tafels worden uitgeklapt en de lounge krijgt even een nieuwe plaats. Tuinstoelen worden afgewassen. A. laat weten dat haar trein is afgelast, ze wacht op de volgende. Omdat die ook serieuze vertraging heeft, haal ik haar af. Één trein met panne en er is geen treinverkeer meer, dat is toch te gek voor woorden. Zoiets kan enkel in België. Onderweg stoppen in de winkel om boodschappen. Croque Madame staat op het menu. Goed voor mij want dat is vlug klaar en lekker. ’s Avonds wordt er nog via chatberichten een grappig telefoongesprek opgemaakt voor Irene. Ze gaat op een andere dienst werken. Daarna kijk ik een aflevering van Chantal voor ik in slaap val in de zetel.

Op dinsdagochtend ben ik al vroeg uit de veren (voor mij toedoen). De tafels worden bedekt met tafelpapier. De borden en het bestek worden verspreid over de beide tafels. L. plukt gele bloemen en zet ze in de voorziene vaasjes. Het telefoongesprek van gisteren typ ik uit voor ik iets na 8 2 collega’s op aan het treinstation oppik. Ondertussen arriveren de collega’s in shiften. De leuke sfeer zit erin, want er wordt al wat afgelachen. Na de ontbijtkoeken gaan we op wandel. We wandelen bijna 7 km bij elkaar. We stoppen aan een kasteel waar we eigenlijk niets van zien, omdat de poort dicht is maar goed, cultureel puntje ✅.

K. zet alle dranken en eten koel. Als aperitief spelen we een spel. Waar de kaars stopt met branden mag het drankje genomen worden die ernaast staat.

Iedereen heeft geblazen en het aperitief kan van start gaan. We zitten buiten in de lounge. De wind blaast fel, maar omdat de zon schijnt, voelt het gelukkig niet koud aan. K. zorgt dat de tent niet kan wegvliegen. Hij brengt extra spanriemen aan. Na het aperitief verzorgt K. een heerlijke barbecue. De vis is goed gegaard en het vlees is op de juiste manier gebakken. De collega’s spreken vol lof over hem en ik ben stiekem fier dat alles goed verloopt. Ik ben blij dat K. de touwtjes in handen neemt, zo kan ik mee van de teamdag genieten. In de namiddag spelen we het Barbara spel. De baas mag op een stoel zitten en achter haar wordt er Dag Barbara door ieder lid van haar team. Zij mag raden wie het zegt. Ze heeft het goed geraden 9/10. K. doet ook mee voor de gezelligheid en om haar op een verkeerd spoor te brengen. Daarna bekijken de collega’s de boomhut en wandelen we door onze tuin. Tijd voor een verrassing! Irene neemt vandaag afscheid van het team. Linda en ik hebben een grappig telefoongesprek voorbereid want ze gaat naar de servicelijn waar ze de mensen zal helpen via de telefoon. Daarna geven we het bijhorend afscheidcadeau af.

Zij heeft voor ons 2 taarten gebakken (chocolade-brownie-cheesecake en appeltaart). Voor iedereen heeft ze een klein cadeau mee met een persoonlijke boodschap op. Wanneer 1 collega vertrekt, volgt de volgende niet lang nadien. De echte ‘plekkers’ helpen mij nadien alles opruimen. K. en ik zijn doodop, we ploffen van de zetel naar het bad en dan naar ons bed.

Zoals de dag goed weer was, is het vandaag heel slecht weer. Het regent. De meisjes willen afgezet worden aan het station en de school. Voor mij geen probleem maar dan moeten ze deze middag te voet naar huis komen en dat zien ze dan weer niet zitten. A. en L. vertrekken toch met de fiets. Nadien ruim ik de laatste kleine dingen op. De allerlaatste glazen worden afgewassen om dan alle materialen in mijn auto te stoppen. De mails worden diagonaal gelezen en de dringende dingen worden afgehandeld. Ik neem een restje van eten en dessert van gisteren mee naar het kantoor en Linda helpt mij alles een plaats te geven. Het wordt een drukke dag. De telefoon staat niet stil. Linda en ik eten samen om daarna vlug aan de start te gaan. Ik maak een verslag en een contract op als voorbereiding voor morgen. Daarna plaats ik de poolwagen op zijn plaats en rij ik naar huis. Ik bel naar A. met de vraag wat de meisjes willen eten, zo kan ik inschatten of ik nog in de winkel moet stoppen. Ze willen spaghetti, dus dat wordt niet stoppen in de winkel want dat heb ik in huis. Nadat de honden even los gelopen hebben, krijgen ze hun korrels. A. heeft last van rugpijn. Wat ik ook aanraad, niets is goed! Uiteindelijk kruipt ze toch in bad. Tieners… Na een paar afleveringen van Chantal ga ik naar bed en lees ik nog eens beetje in mijn digitaal boek.

Donderdagochtend start ik met mijn mails te checken wanneer de meisjes vertrokken zijn. Daarna heb ik een digitale briefing en ik schrik als ik zie dat we maar met twee aanwezig zijn. De andere collega’s hadden afspraken of waren afwezig wegens ziekte. Gelukkig komen er nog 2 collega’s later aansluiten. Na de briefing vertrek ik naar mijn afspraak. Voor ik het weet, is het middag. Ookal is het slecht weer eet ik een salade met geitenkaas. Een slaatje eet ik meestal als het lekker warm en zonnig is, maar ik heb er zin. Ne mens moet vooral doen waar hij zin geeft, vind ik. Rond 15u heb ik een telefonisch gesprek met een werkgever. Nadien probeer ik de verplichte digitale voorstelling te volgen. Dat is echter zonder L. gerekend. Sinds ze van school kwam, heeft haar ’tetter’ nog niet stil gedaan. Iets zegt mij dat ze superzenuwachtig is voor morgen. Ze vertrekt met haar klasgenoten naar Walibi. Hier spreekt ze al een hele week over. Welke attractie haar favoriet is, waar ze in gaat, waar niet. Ik weet 1 ding, mij vooral niet bellen. Ik vraag om haar rugzak te maken en ook dat is met het nodige verhaal. Ik kan mij niet concentreren, ondanks dat ik dit verschillende keren probeer uit te leggen aan haar, luistert ze niet. Ik geef het op en stop met de digitale voorstelling. Ik neem het op een later moment weer op. K. komt ondertussen thuis, want vanavond gaan we naar een musical. Ik neem een momentje voor mezelf. Ik zit bij de boomhut zonder gsm, gewoon te kijken naar de honden die op de weide lopen. Aangezien L. morgen laat zal thuis, doe ik het voorbereidende werk voor ‘hete bliksem’. Het overige gehakt gebruik ik om vandaag wraps te eten. Snel en simpel maar vooral lekker.

Na ongeveerd drie kwartier komen we aan in Puurs, eigenlijk Ruisbroek.

Omdat ik voor luxe plaatsen gekozen heb, kan ik aan de tickets balie een kaartje afhalen waar 2 gratis drankjes opstaan. Onze jassen laten we in de vestiaire achter. Een vlugge stop aan het toilet is nodig, aangezien de voorstelling 2u duurt zonder pauze. Deze keer is het de ’10 om te zien musical’. De intro is ingesproken door Willy Sommers en Anne De Batselier. De cast bestaat vooral uit bekende personen. Om maar enkele op te noemen: Jonas Van Geel, Kurt Rogiers, Ruth Beeckman, Natalie Meskens, Tom Audenaert. Deze keer zijn er geen bewegende tribunes. Omdat we zo dicht zitten, missen we het niet. Pure nostalgie. We vervelen ons geen moment en we zijn niet de jongste. Ergens dacht ik dat we de gemiddelde leeftijd naar beneden zouden trekken, maar dat is gelukkig niet zo. Er zijn heel veel ‘jonge’ mensen aanwezig. De voorstelling is heel mooi. Wanneer Natalie Meskens een paar keer haar accent aanhaalt, word ik gekatapulteerd naar het toneel waar ze de huishoudster speelt. Onmiddellijk verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. De overgang naar de verschillende liedjes is heel goed gedaan. Ik vraag mij af hoe je aan zoiets begint? Heeft hier iemand ervaring mee? Na de voorstelling genieten we van ons gratis drankje. De DJ speelt ondertussen een schitterende mix. De danskriebels doen hun intreden. K. denkt ‘dat gaan we niet doen’ omdat hij weet als ik op de dansvloer geraak, er ook niet meer af geraak 😁. We beslissen om toch maar te vertrekken, ondertussen zijn de meeste mensen vertrokken en is het niet meer aanschuiven om van de parking te rijden. Het is bijna middernacht. Het zal pikken morgen om op te staan. Ik heb beloofd aan L. om haar aan de school af te zetten. Ze ziet het niet meer zitten om na haar dag in Walibi met de fiets naar huis te rijden. Ik snap het wel ookal is het maar 2 straten. Ze zal moe gelopen zijn. Het getetter zal voor later zijn. Ik verwacht (hoop op) niet veel klank meer ’s avonds. Ze zal zichzelf terug trekken in haar digitale wereldje achter haar ipad. De volgende dagen daarentegen zal ik een beschrijving krijgen tot in detail.

Welke musical of toneelstuk heb jij laatst gekeken?