Och mijn lot

Deze blogpost gaan niet over het prachtige Lot in Frankrijk. Ik ben er nog nooit geweest. Op het internet lees ik dat het er prachtig is, dus dat geloof ik dan. Dit gaat echter over hoe soms het lot mijn leven bepaalt. We denken dat we alles sturen, vaak is het andersom: omstandigheden sturen ons. Een ’toevallige’ ontmoeting, een mail dat op het juiste moment binnenkomt. Sommige noemen het toeval of bijgeloof terwijl ik helemaal niet bijgelovig ben. Onder een ladder lopen durf ik gerust. Bij een zwarte kat denk ik niet dat er een ongeluk zal volgen. Maar het lot, daar geloof ik in. Zo vertelt het lot me dingen op de vreemdste momenten.

Bijgeloof of niet

🍄 Wanneer ik gehaast ben en een beetje sneller rijd met de auto dan anders, komt er regelmatig een tractor voor mij rijden. Het lot beslist voor mij dat ik niet te snel mag rijden met de auto.

🍄 Hoe ik terug aan het bloggen gestart ben? Wel, Irene vroeg om samen te gaan ontbijten en daar deelde we onze instagram en zag ik dat ze een blog heeft. Van het één kwam het ander en voilà ondertussen ben ik 2 jaar verhalen aan het schrijven.

🍄 Op de eerste dag in mijn vorige team wist ik al dat ik niet zou blijven. Ik vond niet direct een andere job, toen brak Corona uit en ben ik naadloos kunnen aansluiten bij mijn nieuwe job.

🍄 Een aanvraag komt binnen terwijl ik geen zin heb om andere taken te doen. Het lot beslist dat ik de aanvraag eerst moet behandelen en de andere taken mag loslaten.

🍄 Terwijl ik met A. aan het bellen ben, rijdt er juist op dat moment een nummerplaat met haar naam voorbij.

🍄 Lang geleden wilde ik niet meer in een attractie van de kermis blijven, terwijl het mijn favoriete was. De rit erna werd een wagentje eruit geslingerd.

🍄 Een afspraak vrijkomt bij de schoonheidsspecialiste, juist op het moment dat ik een massage kan gebruiken.

Je hoort dikwijls toeval bestaat niet, alles gebeurt met een reden. Daar ben ik het dan ook weer niet mee eens of ik geloof er in ieder geval niet in. Want als iemand sterft, kan ik in ieder geval de reden niet zeggen. Ik wil niet geloven dat een mens in sommige situaties zo fel moet afzien om een bepaalde reden of toevalligheid.

Het lot spreekt niet altijd luid of duidelijk. Het zijn kleine dingen. Soms is het via een gevoel in mijn buik. Vroeger negeerde ik de signalen. Nu zie ik het als een teken. Steeds vaker merk ik dat mijn intuïtie vaak gelijk heeft. Als ik terugkijk de afgelopen jaren zie ik een patroon die ik destijds niet begreep. Momenten die frustrerend of pijnlijk waren, blijken – zeker niet op het moment zelf – maar achteraf precies nodig te zijn. Ze brachten me tot wie en waar ik nu ben.

Soms beslist het lot, maar het bepaalt niet hoe ik erop reageer. Dat doe ik nog altijd zelf. Sommige mensen gebruiken het lot als excuus ‘het moest zo zijn‘ om niet naar hun eigen keuzes te moeten kijken. Er is een dunne lijn tussen het laten gebeuren en je verantwoordelijkheid nemen. Misschien is dat de dans: het lot leidt – maar ik kies wél of ik volg. Eigenlijk ben ik dikwijls diegene die beslist welke draai ik neem.

Wat het lot me leert

Het lot heeft me geleerd om te vertragen. Om te luisteren en niet altijd te vechten tegen wat er niet is. Het teken begrijpen en daarop mijn keuze uitvoeren.

Dat er sommige ontmoetingen in mijn leven komen en gaan. Terwijl ik dit niet altijd kan benoemen waarom ze er specifiek zijn geweest. Die reden snap ik soms pas achteraf.

Misschien bestaat het lot niet meer dan in mijn hoofd. Maar als het me helpt om te vertragen, te hopen, te glimlachen — dan is het genoeg.

Wanneer heb jij voor het laatst gevoeld dat het lot voor jou besliste?