In deel 1 van mijn vakantieverslag nam ik je mee naar de eerste dagen van onze reis in Italië. Maar dat was nog maar het begin. In dit tweede deel vertel ik over de mooiste momenten, onverwachte wendingen en geheime pareltjes die we onderweg ontdekten.
Dus: pak er een kop koffie of thee bij, droom even weg, en reis verder met me mee!
Dag 6
Vandaag zitten we vroeg aan de ontbijttafel omdat we de hitte zoveel mogelijk willen vermijden want we gaan de Vesuvius bezoeken. In Pompeii hebben we gezien wat een ravage deze vulkaan aangericht heeft. Het is geen actieve dus moet ik geen schrik hebben voor een uitbarsting. Ik probeerde gisteren tickets te bestellen maar ik kwam terug op hetzelfde. Veel verschillende prijzen op de website gekoppeld met een activiteit. Maar ik wil enkel een bezoek boeken. Niet zo gemakkelijk. Ik zeg het je. Op goed geluk probeer ik vandaag daar ter plaatse tickets te kopen. De rit naar boven is mooi. Onderweg zien we een panoramisch uitzicht op de stad. De parking kost €7. Omdat het van de parking naar de ingang toch nog een aantal kilometers is, kiezen we voor een shuttle die €3/persoon kost. Bovenaan kunnen we tickets bestellen volgens het meisje onder de witte tent. Bovenaan moet je een QR-code scannen voor free WIFI. Ik krijg stress want het lukt niet gemakkelijk om op de website een plaats te vinden waar je tickets kan kopen. Na een half uur geef ik het op en ga toch via de website Tiqets. Ik las op een andere blog dat het duurder was en niet zo betrouwbaar maar het was de enige website waar ik iets van snapte. Jammer genoeg kon ik geen tickets meer bestellen voor ’s morgens pas om 13u30. Het is nu 10u. Omdat het te lang is om te wachten in de zon, gaan we met de shuttle terug naar beneden. Ik leg ons probleem uit aan de parkeerwachter en gelukkig mogen we terug parkeren zonder extra te betalen. Voor de shuttle moeten we wel opnieuw betalen. K. is niet te spreken over de organisatie en hij heeft gelijk. We stoppen in restaurant/bar Vesum halfweg de berg.


Daar eten we de lekkerste tapasplank die er bestaat. Niet goedkoop want we betalen voor 4 personen €70 maar volgens K. wel de beste AperolSpritz van het land. Terwijl een bom van smaken ontploft in onze mond, kijken we naar een ongelofelijk uitzicht. Gelukkig maakt dit onze voormiddag goed. Het is dezelfde persoon die, aan de parking staat, en op de hoogte is van onze situatie en we mogen parkeren zonder discussie. Hop, we springen de shuttlebus in naar boven.
De tickets zijn 40 minuten voor je uur geldig. Geen minuut vroeger mogen we naar boven. Per 50 personen laat ze om de 10 minuten door. Ik zie iedereen tevreden naar beneden komen en heb er volle moed in dat het gemakkelijk stappen naar boven zal zijn. Maar jongens, die eerste kilometer trap ik serieus op mijn adem. K. zegt dat het maar duurt tot ik mijn tweede gevonden heb. Regelmatig pak ik een pauze om zo gezegd naar het uitzicht te kijken maar ik weet wel beter. Eens halfweg kan je even rusten.

Ik geef het op. Veel te steil voor mij. Ze proberen mij te overtuigen om toch verder te gaan. Gelukkig is het laatste stuk echt niet meer zo steil en kan je direct een stukje van de vulkaan bekijken. Je leest op iedere website dat je beter een trui of gilet meeneemt naar boven om je te beschrijven tegen de wind. In de zomerperiode is het niet nodig. De wind doet deugd zelfs. Het voelt helemaal niet fris aan. Na 1u denk ik ongeveer, misschien een beetje langer, zetten we onze tocht naar beneden in. Het gaat veel vlotter dan naar boven, wel opletten dat je niet uitschuift op de steentjes.



We zijn nog op tijd om een duik in het zwembad te nemen. Dat doet deugd. ’s Avonds gaan we terug bij Marcello eten. Hij herkent is ons en blij van ons te zien. Grappig dat we kunnen communiceren zonder dat hij een woord Engels spreekt of begrijpt. 2 Pasta’s en 1 pizza worden er besteld. A. kiest voor French Fries met worst. Het lijkt een beetje op een hotdog in stukjes maar met de smaak van een salami.
Dag 7
K. wilt graag naar Sorrento en Positano rijden. Dat is ongeveer 1u 45 minuten van waar wij zitten. Ik vind het nogal lang en L. heeft ook geen zin om zolang te rijden. Daarom kiezen we voor Formia. Een klein uurtje van ons hotel. We bezoeken een kerkje die duidelijk recent gerestaureerd is. We maken een wandeling met zicht op zee aan de rechterkant. Op het strand geraken we niet. De toegangen zijn telkens afgesloten met hekjes. Eigenlijk vinden we er niets interessant. Voor we vertrekken wil ik naar een park in de buurt. Bij het wandelen vinden we een afgelegen strandje Ik zeg strandje want het is heel klein.


Maar goed genoeg voor ons. K. en A. halen het snorkel- en zwemgerief uit de auto. L. is niet echt overtuigd. Ze denkt dat er kwallen zitten. Het is niet gemakkelijk om te zwemmen want er liggen rotsen in midden van de baai. K. en A. amuseren zich te pletter en hebben veel mooie vissen gezien. Uit een automaat koop ik iets om te drinken. Hij slikt wel €1 van mij in. Daar zal het dan ook niet meer op aankomen. Ik krijg er uiteindelijk wel een flesje water, een Bounty en 2 Snickers uit.
In de late namiddag gaan we in een Wild Buffalo restaurant eten. Ze hebben er Taco, Burreto, veel soorten steak en Corn dogs. Dit laatste is een favoriet van A. Opgelet, het is niet goedkoop. Je moet €2 per persoon telkens bij de rekening bijtellen voor de service. Dit zal een Amerikaanse manier zijn om geld te verdienen. In ons geval waren we al €8 kwijt voordat we iets gegeten of gedronken hadden. Maar goed, het is toch de moeite waard want het eten is heel lekker en je krijgt veel op je bord.
We hebben nog een uur tegen dat het zwembad sluit. Ondertussen pak ik nog wat kleur en begin ik in mijn nieuw boek te lezen.

Wanneer de 23-jarige Mia de kans krijgt om als nanny in Rome te gaan werken, grijpt ze deze met beide handen aan. Het leven bij de Italiaanse filmster Vanessa, regisseur Luca en hun twee zoontjes klinkt als een droom. Maar de realiteit blijkt anders: hysterische woedeaanvallen, ongeschreven schoolpleinwetten en torenhoge taalbarrières…
Mia probeert de harten van kleuter Leo en tiener Tommaso te veroveren en hen ondertussen te behoeden voor rondscheurende Vespa’s. Collega-nanny’s helpen haar op weg, evenals de sympathieke chef-kok Andrea.
Dan ontdekt Mia een intiem geheim over haar werkgever. Is ze wel bestand tegen deze Italiaanse glamourwereld? En waarom ontvluchtte ze eigenlijk haar oude leven in Leiden… en één persoon in het bijzonder?
Dag 8
K. heeft ons toch kunnen overtuigen om naar Positano te rijden. Mijn alternatief (Formia) is zodanig tegen gevallen dat ik toegeef. Op voorwaarde dat hij zich kan inhouden op de baan. Pas op, tegenover de Italianen is K. braaf. Kan je je dat voorstellen? Ze toeteren als ze aan een rondpunt komen maar stoppen niet. Het is een teken van ‘ik kom af’. Op 1 rijvak samen komen doen ze niet, ze blijven over de witte lijnen rijden op een ingebeeld tweede rijvak. De scooters komen van overal, links, rechts, juist nog niet van bovenaan.
Eens buiten Napels kom je in het mooie Positano. We vinden bovenaan de berg een parkeerplaats. het stadje ligt helemaal beneden en via vele trappen kom je via smalle straatjes uiteindelijk in het dorpje terecht. Met vele trappen bedoel ik veel, heel veel.






Daar heb ik nogmaals een bevestiging gekregen dat ik geen fysiek heb. Vergeet ook je niet in te beelden dat dit allemaal in temperaturen van 35 graden of meer is. We hebben op het einde van de dag 65 niveaus gedaan volgens mijn horloge. Het is geen stad om met kleine kinderen of met een buggy te bezichtigen ondanks dat er mooie winkels zijn. Soms ook dure! De meisjes willen een souvenir als herinnering. L. kiest een klip voor in haar haar en een ketting. A. koopt voor iemand anders iets. We nemen een glaasje met citroenen en de tekst Positano mee. Aangezien de auto helemaal bovenaan staat, moeten we de trappen terug naar omhoog nemen om dan met de wagen helemaal naar beneden te rijden. Grappig, vind ik het niet. Gelukkig nemen we boven een welverdiend drankje met uitzicht op de stad.

Na Positano rijden we naar Sorrento. De streek van de citroenen en Limoncello. Jammer genoeg zijn we te laat, want ze hangen niet aan de bomen. Het moet mooi zijn om alles in het geel te zien. In het midden van de stad is een parking. Je geeft je sleutel af en zij parkeren je auto god weet waar. Er is een betalende lift naar het centrum. Doordat ik een verkeerd bord volg, komen we bij trappen naar boven uit. Geen goed idee in hete temperaturen en als je sandalen met een lederen zool draagt. Ik loop meer op mijn tenen dan op mijn sandalen. Gelukkig ondersteunen K. in het opgaan en A. mij in de terugweg. Ik had goede reviews gelezen bij een restaurant aan de zee. Porto Marina restaurant heet het. Specialiteit vis, gelegen op de kaai en zicht op zee.




We bestellen een mozarella slaatje en oesters als antipasti. De meisjes willen mosselen in tomatensaus eten. Zwaardvis wordt aangeraden door het personeel, dus K. en ik nemen de suggestie. Na 2u moeten we onze auto terug oppikken. L. koopt voordat de auto terug is nog een ijsje. A. wil graag in een winkel binnen stappen van bekende automerken. K. parkeert hem in het midden van het plein (waar je eigenlijk niet mag staan). Ik ga met A. rondneuzen waar ze uiteindelijk toch niets koopt. We zijn juist terug wanneer de politie voorbij rijdt. Spannend. We zijn te laat voor een zwempartij, daarom hebben we tijd om naar het thuisfront te bellen. De meisjes gaan in bad. Ze maken er zelf een schuimpartij van. Na zoveel trappen te lopen, hebben we een goede nachtrust.
Dag 9
Onze kamer bevindt zich op de tweede verdieping. We nemen elke dag de trap naar beneden of naar boven. Deze keer voelen we pijn in onze kuiten van de vorige dag. Morgen vertrekken we na het ontbijt naar de luchthaven, daarom blijven we een dag aan het zwembad. Tijdens het weekend kunnen er mensen, van buiten het hotel, betalen om te komen zwemmen. Daardoor moet iedereen met lang haar, hun haar op een dot of staart doen. A. tekent de hele voormiddag. L. en K. amuseren zich in het water en ik lees verder in mijn e-reader. Omdat de meisjes het eten in Wild Buffalo zo lekker vonden deze week, gaan we nogmaals terug.

Het is niet ver rijden met de auto en we kunnen daarna terug plonsen in het zwembad. ’s Avonds maak ik onze en de meisjes hun koffer klaar. ’s Morgens moeten we enkel onze toilettas er insteken.
Dag 10
Na het laatste ontbijt in het hotel. We nemen wat extra rijstwafels, een croissant en koekjes voor onderweg mee. Aan de receptie betalen we onze rekening van de afgelopen dagen en checken uit. De gehuurde auto moet terug naar afzender. De adres op de papier klopt niet. K. rijdt naar de plaats terug waar we hem in de begin van de vakantie oppikte. Een persoon gaat met hem rond om eventuele schade vast te stellen. Alles is in orde. We wachten in de schaduw op de shuttlebus die ons naar de luchthaven brengt. Na het afleveren van onze bagage lopen we in de winkels. We kopen iets voor te drinken wat we bij de controle moeten afgeven. Want vloeistof mag je niet meenemen. Gelukkig mag L. het uitdrinken van de security. Op de televisie staat dat we naar zone A moeten, de gate is nog onbekend. Ineens verschijnt op het scherm dat we 1u vertraging hebben. Een bevestiging komt via sms binnen. We laten het niet aan ons hart komen en gaan Sushi eten. Allé, ik niet. Ik lust enkel heel graag warme vis, geen koude. Het blijft maar duren tegen dat de gate opengaat. Een uur en half later dan voorzien, komt de bus aan die ons naar het vliegtuig brengt. K. zegt bij het binnen gaan van de vlieger dat er iets niet klopt. Een raar geluid. Ik lach het weg en zeg tegen hem dat hij mij zo geen schrik moet aanjagen. We staan aan de landingsbaan wanneer de piloot zegt dat er een technisch probleem is en dat er een technieker moet langs komen. Ik krijg het warm en koud en blijf tegen mezelf zeggen dat ze geen risico’s gaan nemen en enkel het vliegtuig in de lucht laten als het volledig in orde is. Omdat ze op de reis naar Italië reeds vertraging hadden, hebben ze al het water bijna uitgedeeld. Ze bestellen een nieuwe levering maar krijgen het niet. Uiteindelijk krijgen we elk een halve beker water. De meisjes krijgen honger, dus ik koop iets bij de stewardess. Net op tijd want het eten geraakt ook op. Enkel snacks zijn nog beschikbaar. Ondertussen is de technieker gearriveerd en kan hij het probleem oplossen. Nu moeten we wachten op een nieuw vluchtplan. Door slechte weeromstandigheden boven Frankrijk moeten we langer wachten. Tijd genoeg om mijn tweede boek uit te lezen. Hij krijgt ⭐⭐⭐.
Om een lang verhaal kort te maken zijn we 5u na normale tijd thuis voor een vlucht van 2u. Zou ik terug gaan naar Napels: NEE! Ondanks dat we er zelf een mooie reis van gemaakt hebben. Het is er veel te vuil… Jammer, ik begrijp niet waarom bekende vlamingen daar zo graag verblijven.
Wil je liever iets privé delen?
Dat kan!
Laat hier je berichtje achter
=> Het zal veilig in mijn inbox landen
Ontdek meer van herenowfamilyblog
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Een reactie achterlaten